Suzan & Freek: Tussen Jou en Mij (2023)

Brrrr....

Is dit serieus??? Word er van zoiets tegenwoordig een documentaire gemaakt?

Ik zet de muziek zelf nooit op, maar ken denk ik wel alle nummers. Prima muziek.

De docu zat qua montage echt wel goed in elkaar, het volgde elkaar logisch op. Ook flink veel vaart. Maar na de Ziggo Dome - toch best een hoogtepunt - voelt wat daarna komt best overbodig. Weinig nieuws volgt er. En dan heb je 20 hits, laat je er maar 4 horen.

Verder zou de docu VEEL sterker en leuker en interessanter zijn als er maar iets zou worden toegewerkt. Een nieuw album, groot optreden (dat is Ziggo, maar er werd amper naartoe gewerkt) carrière in het buitenland. Om iets te noemen. Of andere aspecten (schrijven, clips, promotie...) ontbraken. Had meer in gezeten. Ook een docu over een 'gewoon' stel kan wel interessanter zijn.

Ja ik vond het een mooie documentaire. Maar dat komt ook omdat ze redelijk dichtbij wonen hier. Ze doen het goed iedere geval.

En welk 'het' doen ze 'goed iedere geval' precies?

Ik geef toe dat ik in deze situatie niet heel erg objectief ben. Vandaar de hoge score.

Ze doen het goed in de nederlandse muziek dat bedoelde ik.

Je weet het met alle documentaires en films en series. De 1 vind het mooi. En de andere niet.

Is toch niet gek dat sommige mensen meer op je sympathie kunnen rekenen dan anderen? En dat je daardoor je score iets hoger uit laat komen? Stukjes herkenning, of dat nu mensen, steden, dorpen, humor of weet ik het zijn, geven soms wat extra's bij een film of documentaire. Prima toch.

"Word er van zoiets tegenwoordig een documentaire gemaakt" vind ik lichtelijk overdreven. Bijna alles wat ze uitbrengen wordt een hit, uitverkochte Ziggo dome, andere grote shows. Kortom: ze zijn razend populair. Niet gek dat Netflix daarop inspeelt en de artiesten daarin meegaan. Dat het je muziekstijl niet is kan ik begrijpen, maar echt verrassend is zo'n documentaire nou ook weer niet. Helemaal niet nadat Netflix eerder al een docu over Snelle uitbracht.

Ik heb me in ieder geval prima vermaakt hiermee. Zoals altijd had ik graag wat meer muziek gezien, of een volledig nummer uit een show, in plaats van vluchtig geknipte stukken. En zoals Chiel al zei: iets meer variatie in de muziek had ook geen kwaad gekund, maar dan scoort het wellicht weer minder bij het grote publiek dat ze enkel kent van de radio.

Ook ik heb deze documentaire enkel en alleen gekeken omdat ze een kwartiertje van mijn geboorteplaats af zijn opgegroeid en ik mensen ken die hen persoonlijk kennen. Als je niet van de muziek houdt of niks met de mensen in de docu van doen hebt, zou ik hem lekker laten liggen. Veel herhaling, weinig nieuwe informatie en - waarschijnlijk ook door de 'burgerlijkheid' van Suzan en Freek zelf, dat weet ik niet - geen spannend oorspongsverhaal of een echt boeiend inkijkje in hun leven achter de schermen. Je krijgt eigenlijk een beetje wat je ervan verwacht, en dat zal allemaal wel 'lekker nuchter' zijn, maar het verhaal is daardoor in mijn ogen niet interessant genoeg om een documentaire van een kleine anderhalf uur mee te vullen.

2,5 ster.

Column Aaf Brandt Corstius - Als je de hele tijd zegt dat je gewoon bent gebleven, ben je dan gewoon gebleven? - de Volkskrant

De definitieve rock-documentaire. Sex, drugs, rock 'n roll- het zit er allemaal in. Oké, dat is een beetje flauw en niet helemaal eerlijk. Het inmiddels zeer succesvolle pretentieloze duo mag dan wat suf en burgerlijk zijn; de muziek spreekt hele volkstammen aan en beide sympathieke muzikanten zijn gewoonweg goed in wat ze doen. De documentaire is daarnaast best onderhoudend en laat mooi de definitieve doorbraak naar een groter publiek zien.

Portret van het succesvolle muzikale duo Suzan & Freek begint tijdens een welverdiende vakantie in Santa Barbara, de afsluiting van een periode waarin Suzan & Freek snel uitgroeiden tot één van de meest populaire en succesvolle muzikale acts in Nederland, met als hoogtepunt een optreden in een uitverkocht Ziggo Dome. Een leuk kijkje achter de schermen voor de fans, maar afgezien van wat geklaag over de drukte en zorgen over Suzans stem is eer van drama geen enkele sprake. Op het podium zijn ze innemend, maar voor de camera blijken Suzan & Freek ronduit degelijk en saai te zijn. Dat is zonder meer goed voor hun en is misschien zelfs wel te typeren als ‘Typisch Twents’, maar het doet deze documentaire weinig goed.