Beau Is Afraid (2023)

Ik vond de oorspronkelijke titel, Nightmare Boulevard ook een sterkere titel. Had ook prima gepast.

Nee. Vreselijke naam. De titel is goed.

Toneelstuk sequence vond ik trouwens wel het minste. Dat vond ik een beetje saai.

Hier eerder in de draad lees ik 'Disappointment Boulevard'.

Ja klopt. Vind Nightmare Boulevard beter.

Tweede helft van die toekomstdroom met zijn zonen vond ik het minst. Eerste deel kin ik wel waarderen.

Lijkt te veel op Nightmare Alley.

Mede door een buitengewoon onrustige nacht vol bizarre incidenten mist Beau Wassermann [Joaquin Phoenix] zijn vlucht waardoor hij het geplande bezoek aan zijn moeder [Patti LuPone] moet uitstellen. Dat neemt ze hem niet in dank af. Om een lang (en waanzinnig) verhaal kort te maken: Beau belandt in het ziekenhuis, hoort dat zijn moeder is overleden en dat ze pas begraven kan worden wanneer hij aanwezig is. Zijn poging om het huis van zijn moeder te bereiken is de rode draad in een film waar geen touw aan vast te knopen valt. Een naakte psychopaat [Ernest-James Chuipka] die willekeurige mensen op straat te lijf gaat met een mes, een beer van een vent [Denis Ménochet] die overal door of in springt, en een reusachtige penis maken deel uit van een rariteitenkabinet dat moet doorgaan voor een scenario. Phoenix’ intense spel (Razzie-waardig) maakt het allemaal nog erger. Een bijna onmogelijk uit te zitten, drie uur durende, pretentieuze verschrikking!

Fantastisch. Wat een trip. Even laten bezinken.

Lange film zonder echt langdradig te worden. Hoewel in het begin best normaal was vond ik dat het te snel onrealistisch werd en je moest maar raden waar het naartoe ging, lukt je nooit. Wat een goede film.

De film is niet zo raar of ondoorgrondelijk als ik verwachtte. De stijl is grotesk in de typische stijl van Aster maar ditmaal vaak met een uitgesproken komisch (in plaats van horror-)effect alsmede surrealistisch waarbij werkelijkheid, angsten, dromen en herinneringen door elkaar lopen, maar het verhaal is duidelijk: de structuur is die van een odyssee waarbij Beau na omzwervingen thuis probeert te komen, waarbij de reis in wezen vooral psychisch is omdat Beau een giftige relatie met z’n moeder heeft en daarmee in het reine moet komen. Ik geloof dat Locke in de 17de eeuw zoiets schreef als dat de liefde of zorg tussen ouder en kind wederkerig is maar niet op hetzelfde moment: als het kind jong is dient het de liefde van z’n ouders te ontvangen die het (veel) later terugbetaalt als z’n ouders oud zijn geworden. Maar sommige ouders – zoals de moeder in de film die nogal borderline oogt – eisen dat hun jonge kind hun liefde al retourneert, hetgeen het kind verstikt en beschadigt. Zo heeft z’n moeder de jonge Beau gestraft en beschadigd voor z’n ontwikkeling tot een autonoom individu en hem bewust bang gemaakt voor de wereld zoals door hem wijs te maken dat hij zal overlijden als hij seks met een meisje heeft.

De film is lang – misschien te lang – maar hij verveelde me niet: het eerste deel is ronduit hilarisch waarna de film af en toe vervalt in het kolderieke maar zowel de afzonderlijke scenes als de plotwendingen blijven fantasierijk en dus boeiend. Precies in het midden is er een metastapeling van een toneelstuk in een toneelstuk dat het leven van Beau uitbeeldt en zo een scharnierfunctie vervult naar het tweede deel met de confrontatie tussen moeder en zoon en ontknoping. Het is een zeer vermakelijke en sterke film – ook mede door het sterke spel van Joaquin Phoenix – waarmee Aster na het zwakkere Midsommar weer terug is op een zeer hoog niveau.

Joaquin Phoenix meets Livia Soprano!

Hilarische film die gedurende drie uur boeiend blijft door zijn verbazingwekkende afslagen en bochten waarin het zicht wringt. Snap overigens volledig de kritiek die mensen op deze film gaan hebben, want er zijn genoeg momenten waar de film je volledig kan kwijtraken. Ik daarintegen heb mij de volledige speelduur vermaakt.

Qua spoilers: zie de algemene samenvatting.

De film toont de belevingswereld van een man wiens perceptie van de (buiten)wereld wordt beïnvloed door zijn angststoornissen. Dat 'rariteitenkabinet' is dus een manifestatie van zijn eigen angsten. Ik ben benieuwd naar jouw interpretatie.

Mijn mening komt in grote lijnen overeen met die van het Brussels Nieuwsblad. Dus ik ben niet de enige die er schijnbaar weinig van begrepen heeft.

De algemene samenvatting heb ik om die reden ook aangepast.

Je interpretatie is de juiste, maar waarom schreef je dan dat er ‘geen touw aan vast te knopen valt?

Nu heb je daar dus eigenlijk geen probleem mee.

"I just need to get home."

In de vorige films van Ari Aster kon je de rode draad nog wel volgen, maar hier slaat hij een totaal andere weg in.

Joaquin Phoenix stapt hier in de schoenen van de angstige en paranoïde Beau. De beste man staat op het punt om zijn moeder te bezoeken, maar vervolgens loopt alles in de soep. Wat een ogenschijnlijk simpele trip lijkt te worden, draait uit op een ware nachtmerrie.

Het is te merken dat Beau met de nodige mommy issues kampt. Dit komt duidelijk naar voren in de wijze waarop de flashbacks en koortsachtige dromen door elkaar lopen. De film is lekker surrealistisch te noemen. Bovendien weet je als kijker eigenlijk niet wat je kunt verwachten; het heeft tegelijkertijd iets komisch en tragisch. Vanaf de eerste minuut word je al gelijk in deze waanzin gestort.

Voor mijn gevoel maakt Aster het op een gegeven moment wel iets te bont. Hij gooit namelijk te veel ideeën op één hoop, waardoor de rek er naargelang uit is. Hier en daar zitten er zeker intrigerende scènes tussen waarin gespeeld wordt met verscheidene metaforen en stijlen. Zelf moest ik ook lichtelijk aan 'The Truman Show' denken. Daarbij heb je aan Phoenix een kundige acteur die het allemaal knap ondergaat.

Al met al is 'Beau Is Afraid' zonder meer een gestoorde trip. Wat mij betreft had de speelduur wel ruim ingekort kunnen worden, opdat er een bondigere ervaring wordt gecreëerd.

Dikke 3,0 sterren.

"Ongeacht de ontvangst dompelt Ari Asters 'Beau is Afraid' het publiek ontegenzeggelijk onder in deze enigszins surrealistische, onbedoeld komische, emotioneel verontrustende, buitengewoon meeslepende en esthetisch onberispelijke reis die op het eerste gezicht misschien ondoorgrondelijk lijkt. Niettemin, door een fenomenale acteerprestatie van Joaquin Phoenix en een unieke narratieve en visuele stijl, behandelt de film complexe thema's op een eveneens onconventionele manier, wat een zeldzame en onvergetelijke filmervaring oplevert."

Mijn recensie voor de film, met een onverwachte 8,5/10 als uiteindelijk cijfer. Mijn eerste Ari Aster film, en het stelde zeker niet teleur. Wat een unieke ervaring!

Een fantastisch eerste anderhalf uur, maar vanaf dat stuk in het bos werd het me toch wat te eentonig, al die chaos en dat absurdisme. Objectief gezien wel een hele fraaie poging van Aster om een doorgedraaide psyche op film te zetten.

Ben er trouwens niet helemaal over uit of het overkoepelende probleem nou een angststoornis is of het feit dat de man nooit geëjaculeerd heeft.

Een eigenzinnig, freudiaans psychedelisch verhaal staat niet gelijk aan goede film. Het is allemaal over the top. Jammer. Aster’s Midsommar was beter.

De geboorte van een ieder is een angstige ervaring. Je zweeft veilig in de baarmoeder en op een gegeven moment word je met brute kracht door de afvoer geduwd. Zie hier de proloog.

De veertiger Beau is deze traumatische ervaring nooit te boven gekomen en is blijven leven in een wereld die hem angst inboezemt (in deel 1), in een wereld waarin hij - kansloos - de mogelijkheid krijgt om opnieuw als kind volwassen te worden (deel 2). Alleen het theater van zijn leven toen, nu en in de toekomst geeft enige verlichting in deel 3, maar mag hem uiteindelijk niet baten. Zijn moeder, dood en levend, blijft de regie over zijn leven voeren (deel 4) en veroordeelt hem in een Kafkaëske rechtspraak, gesitueerd in de baarmoeder (epiloog).

Wie dit leest en meent nu zelf paranoïde te worden, zit dicht bij mijn filmervaring: overdonderend, hectisch, verbijsterend en bovenal uniek. Drie uur lang overspoelen letterlijk beelden en geluiden de filmzaal en ben je na afloop niet meer degene die bij binnenkomst onschuldig meende 'even een filmpje te gaan pakken'.

Het is me door omstandigheden niet gelukt om afgelopen weekend naar de bioscoop te trekken, dat zal voor volgend weekend zijn, maar na wat ik hier allemaal al heb gelezen, ben ik zo benieuwd naar deze film. Ik denk en hoop dat dit wel iets voor mij zal zijn zo aan de recensies te zien.

Originele levensloop in de vorm van een bad trip. Had echt een half uur korter gekund. Lastig om een cijfer op te plakken. Mijn ervaring was: eerste deel een 9, tweede deel een 7, derde deel een 4. Dan kom ik op ongeveer 3,5 sterren uit, vanwege de gedurfdheid halfje omhoog.

Laat ons meteen zeggen dat dit geen doorsnee film is voor het brede publiek. Deze zal geen omzetrecord breken, dat is zeker. Nu begrijp ik ook dat mijn lokale filmboer deze niet draait en ik naar Gent diende uit te wijken. De mindere toegankelijkheid vindt zijn deel in de lange speelduur, maar uiteraard door het erg bizarre scenario van Ari Aster.

De film is een soort absurde surrealistische inkijk in het hoofd van een paranoïde angstige man met een moedercomplex. De zaken die de revue passeren - en dat zijn er wel wat - zijn ontzettend bizar en onverklaarbaar, maar maken deel uit van de geestestoestand van Beau en zijn kijk op de boze vijandige wereld. Los van alle eigenaardige dingen is de film los hiervan best goed te volgen en is hij ook opgedeeld in grote verschillende brokken.

Niet alles is even geslaagd en halfweg (periode bos/toneel) begint de film wat in te zakken om nadien opnieuw crescendo te gaan in het geweldige huis van zijn moeder en de slotscène in het amfitheater. De sterkste scènes vond ik toch het begin in zijn flatje omgeven door criminaliteit en chaos. Aster slaagt er ook in humor in het verhaal te brengen. Toch een aantal keren moeten lachen. Een geweldige rol ook van de moeder met haar ziekelijke hunkering naar liefde welk de geestestoestand van Beau grotendeels verklaart.

Waarom, draait deze film niet overal ?

Ik wil zo graag aanschouwen! Maar bij mij niet in de bios !

Een ambitieuze film, die constant met nieuwe ideeën komt en daardoor geen moment verveelt. Het grootste probleem is dat er hier een gebrek aan consistentie is; sommige scènes zijn fascinerend en andere scènes zijn behoorlijk slap. Over het algemeen is het niet meeslepend genoeg en mist het sfeer, ik verwacht eigenlijk dat films als deze een tandje harder gaan, Beau is Afraid blijft hiervoor te tam. Wetende wat Aster in het verleden heeft gemaakt; dit had meer edgy moeten zijn.

"Harder," "te tam," "meer edgy," hoe? Heb totaal niet het idee dat Aster zich heeft teruggehouden, op welke vlak dan ook.

Wat was me dit zeg?

Niks voor mij haha.

Tegenvaller van regisseur Ari Aster, deze langdradige (en met drie uur veel te lange) nachtmerrie-achtige komedie over het moedercomplex van hoofdpersoon Beau, gespeeld door Joaquin Phoenix. Bepaalde scenes werken naar behoren, met vooral halverwege een mooie geanimeerd gedeelte, maar overwegend is dit flink doorbijten. Phoenix doet zijn best maar het personage dat hij neerzet is gewoonweg niet boeiend genoeg om de film te dragen.