A Wounded Fawn (2022)

Laten we beginnen met te zeggen dat deze film niet voor iedereen is weggelegd.

Ik hield echt van de praktische fx en de cinematografie van deze film. Het is een ongecompliceerd maar zeer onconventioneel verhaaltje over een seriemoordenaar wiens slachtoffers zich manifesteren als een soort Grieks/Romeinse demonen in de krankzinnige en beschadigde geest van de seriemoordenaar.

Het was misshien iets te veel arthouse. Maar dat wil niet zeggen dat ik de film niet geslaagd vind. Een absolute aanrader als je van dit soort films houdt. De regisseur heeft veel potentie en dat zie je terug in zijn manier van regisseuren de keuzes van de acteurs, shot keuze en stijl.

"Date gone wrong from hell"-film. Dat dit een verhaal over een seriemoordenaar was, is geen grote verrassing want naast dat het al in het plot wordt vermeld, wordt het ook vlak na de opening onthuld. De film opent op een veiling waar het sculptuur van "The Wrath of the Erinyes" wordt geveild. Na de moord ontmoet je Meredith (Sarah Lind) en haar vriendinnen in een museum, waar ze niet heel toevallig voor het schilderij "Het berouw van Orestes" door William Adolphe Bouguereau zitten. Enfin wie zijn Griekse mythologie kent weet wat er gaat gebeuren.

Edit; Erinyen of Furiën; de drie vrouwen: Alecto, (de onverzoenlijke), Megaera, (de afkeurende) en Tisiphone, (de straffende), zijn wraakgodinnen, en achtervolgden en kwelden degenen die iets misdaan hadden.


Regisseur Travis Stevens en zijn co-auteur Nathan Faudree combineren dus een eigentijdse thriller met de oude Griekse mythologie en bestaat uit een proloog en twee acts. Het eerste bedrijf is min of meer het 'normale' kennismaken en het wachten wanneer het losgaat met hints naar die Griekse mythologie, en het tweede is lichtelijke surrealistisch, bloederiger en verontrustender van aard. Daarnaast zijn er ook meerdere verwijzingen naar de surrealistisch schilder Leonora Carrington (1917-2011)

Ondanks dat bepaalde zaken dus misschien vrij duidelijk waren, weet de film toch te verassen door zijn verfrissende benadering en het zit vol coole beelden! Acteur John Ruben (zelf ook regisseur van Scare Me(2020), Werewolves Within (2021) speelt Bruce Ernst (verwijzing naar geliefde van Leonora, Max Ernst, daarnaast heet zijn eerste slachtoffer ook Leonora) en deed dit best goed! Ook Sarah Lind was een aangename verschijning.

Ik zeg niet dat deze film baanbrekend is; maar doordat het elementen van slasher en Grieks drama, (uitgevoerd met een licht Giallo-tintje) samenbrengt, maakt het wel een genot om naar te kijken. En niet geheel onbelangrijk; het vergeet de horror niet want er is bloed, van rode Argento-achtige soort. Er zijn zelfs een paar jump-scares en wat gespannen muziek. Dit is dus geen slasher maar wel een goede te bekijken film!

Nadat een veiling vermoordt Bruce [Josh Ruben] de vrouw [Malin Barr] die hem heeft afgetroefd. Enge tijd later heeft Meredith [Sarah Lind] een relatie van 3 jaar met een slechte afloop achter de rug en gaat ze weg voor een romantische weekendje met... u raadt het al. Bruce wordt aangestuurd door een soort demon (met een hilarisch uiterlijk), maar Meredith blijkt niet voor één gat te vangen. Naar mate het kat-en-muisspel tussen Bruce en Meredith voltrekt, verliest Bruce steeds meer de grip op wat er nog over is van de werkelijkheid. Een niet onaardig basisgegeven dat echter onvoldoende en weinig effectief is uitgewerkt. Eerder bizar dan angstaanjagend.

Het begon allemaal veelbelovend, maar halverwege de rit slaat de sfeer compleet om. Doorgaans is het voor sommige horrorfilms gebruikelijk om je op een dwaalspoor te brengen, en je te laten gissen naar fictie en realiteit. Het werd me eveneens duidelijk dat het meer arthouse-gericht was. De acteerprestaties waren op bepaalde momenten matig. Ook de soundtrack kon de nodige aandacht gebruiken. Visueel gezien is het wel aantrekkelijk, maar onvoldoende voor een onderhoudende film.

1,5 *

Psychologische horrorthriller met een vermakelijke eerste helft en een ietwat vermoeiende tweede helft. Regisseur Travis Stevens haalt zijn profijt voornamelijk uit het acteerwerk van Josh Ruben en Sarah Lind, die allebei verdienstelijke en overtuigende personages spelen. Zeker Ruben wijkt erg af van zijn komische rollen en laat zien dat een complexer figuur ook tot zijn vaardigheden toebehoort. Helaas worden beide leden niet erg ondersteunt door Stevens, want de hyperactieve montage voelt halfbakken aan en de spanningsopbouw is ineffectief. De eerste helft behaalt nog een zeker voordeel uit de onvoorspelbare invalshoek, maar in de tweede helft is A Wounded Fawn niet veel meer dan een psychologische afdaling die vooral op visueel vlak niet overtuigend genoeg voor de dag komt. De slotfase is daardoor een behoorlijke aanfluiting.

Van Travis Stevens zag ik eerder Girl on the Third Floor (2019). Een acceptabele spookhuisfilm waarin vooral de speciale effecten positief opvielen. A Wounded Fawn vond ik een minder geslaagde film. De plotbeschrijving intrigeert op voorhand echter voldoende. Een seriemoordenaar lokt een vrouw naar zijn vakantiehuis in de bossen. Klinkt niet als iets origineels, maar klinkt wel als iets dat spannend zou kunnen zijn.

De film lijkt die belofte in het begin zeker waar te maken. Een seriemoordenaar, een onwetend slachtoffer en een afgelegen huis. Er is suspense en het gebeuren wordt af en toe onderbroken door de verschijning van merkwaardige visoenen bij het potentiële slachtoffer. Het is als gezegd niet origineel, maar met de spanning zit het wel goed. In de tweede helft van de film zakt de spanningsboog in als het verhaal zich verliest in opzichtige en weinig indrukwekkende waanvoorstellingen die daardoor de spanning juist wegnemen. De interactie tussen seriemoordenaar en slachtoffer lijdt eronder en ontwikkelt zich nog amper. Het wordt zelfs een beetje saai.

De effecten die in Girl on the Third Floor gewoon goed waren, zijn dat in A Wounded Fawn niet. Gebrekkige effecten die afbreuk doen aan de sfeer. Niet alleen de effecten zijn gebrekkig uitgewerkt. Ook het verhaal lijdt eraan. Zo zijn er verwijzingen naar de mythologie die op zich wel intrigeren maar blijven steken in vaagheid. Tja, benoem ze dan niet, denk ik dan. Ook de kleuring van de personages is van de gebrekkige soort. De achtergrond van de personages wordt met grove penseelstreken neergezet. Beide hoofdpersonen worden tamelijk simplistisch getypeerd en blijven dat gedurende het verloop.

Uiteindelijk blijft na de aardige opmaat niet veel over dat de aandacht waard is. Het is allemaal nogal gladjes, gebrekkig, langdradig en vooral niet spannend.