Good Boy (2022)

Miljardair-erfgenaam Christian [Gard Løkke] leidt een geïsoleerd bestaan met Frank [Nicolai Narvesen Lied], een man die zich uitsluitend kleedt en gedraagt als een hond. Christian komt via een datingsite in contact met Sigrid [Katrine Lovise Øpstad Fredriksen] en nodigt haar uitnodigt haar uit voor een diner. Wanneer Sigrid kennismaakt met Frank deinst ze terug, maar op advies van een goede vriendin [Amalie Willoch Njaastad] besluit Sigrid toch in te gaan op een tweede uitnodiging. Uiteraard blijkt het om meer te gaan dan een onconventioneel rollenspel. De eerste 40 minuten benadert Bøe als een romantische komedie rondom een snel uitgemolken grap. Dat het ook als thriller onvoldoende uit de verf komt ligt vooral aan Løkke, die onvoldoende ontzag inboezemt om je op het puntje van de stoel te laten zitten. Jammer, want het uitgangspunt is origineel en de opening veelbelovend.

Er klinkt zachte zoete muziek. De zon schijnt volop en werpt zijn stralen de steriel ogende villa in waarin Christian zich aan zijn middagsmaal zet en zijn hond Frank te eten geeft. Via een datingapp maakt Christian een afspraakje met de aantrekkelijke Sigrid. Na het eten laat hij zijn hond uit. ’s Avonds gaat Christian te bed, speelt nog even met Frank de hond en valt tevreden in slaap. De opening van de film is bijzonder verontrustend. Dat gevoel wordt niet allen veroorzaakt omdat Frank geen echte hond is maar een mens gehuld in hondenkostuum. Het verontrustende gevoel ontstaat vooral omdat je als kijker heel snel meegaat in de illusie dat Frank juist wel een echte hond is. Frank neemt een speelse en onderdanige houding aan en hijgt en blaft als een hond. De nonchalante vanzelfsprekendheid waarmee Christian hem als een echte hond behandelt, maakt de illusie af.

Regisseur en schrijver Viljar Bøe laat lange tijd in het midden hoe de relatie tussen Christian en Frank nu eigenlijk in elkaar steekt. Dat inzicht ervaart de kijker stapsgewijs vanaf de introductie van het personage Sigrid. Als frequent bezoekster van de villa verkrijgt zij steeds flarden informatie die de meekijkende kijker vervolgens ook verkrijgt. De film poogt een spanningsveld te creëren dat is gebaseerd op het verkennen van toelaatbare persoonlijke grenzen. De grenzen van Sigrid. Van Frank. Van Christian. Van de kijker. De film hanteert daarbij een zwartkomische ondertoon, die bevalt.

Het spanningsveld is in aanzet veelbelovend maar komt wat mij betreft niet helemaal tot ontplooiing. Als Sigrid samen met de kijker uiteindelijk de feiten leert kennen, buigt de film af van het rustige bevreemdende psychologische pad en vervlakt de sfeer. De film vervolgt zijn pad als oppervlakkige thriller. De eerste helft van de film is rijk aan ideeën en biedt veelbelovende spanningselementen. Het tweede deel is een stukje minder zwartkomisch, spannend en interessant. Bøe weet de onderhuidse spanning uit het eerste deel helaas niet door te zetten en de ideeën niet tot diepzinniger bloei te laten komen. De film eindigt dientengevolge jammer genoeg als een ordinaire thriller. Niet slecht hoor, maar het voelt gewoon een beetje gemakzuchtig.

Rijkeluiszoon Christian, lijkt op het eerste gezicht een aardige, verlegen man, hij woont samen met Frank, een mens die aan puppy play doet oftewel verkiest om zijn leven te leiden als een hond.(naar onze mening) Je ziet Christian op Tinder Sigrid ontmoeten, daten, ze heeft moeite met zijn ‘hond’ maar ach geld maak veel goed..... enfin ze gaan naar een buitenhuis in de middle of nowhere. Tja wat er dan gebeurd is natuurlijk ook gewoon voorspelbaar. Want ondanks de vreemde situatie is de film, niet heel spannend. Het had van mij wel meer mogen ontsporen maar helaas was dat maar erg tam. Een Scandinavische film dus acteerwerk en verdere filmische kwaliteit waren netjes. Het fetisj-uitgangspunt was interessant, het einde enigszins een verrassing en dus best oké maar meer ook niet!

Een bizar uitgangspunt voor een film; na een eerste afspraakje voor Sigrid en Christian ontdekt Sigrid dat er iemand bij Christian woont die verkiest zijn leven te leiden als hond. Aanvankelijk wordt dit gegeven subtiel en op interessante wijze uitgewerkt, totdat de film zich in de tweede helft ontpopt als clichématige thriller en de boel langzaam maar zeker de mist in gaat. Zelfs met een karige speelduur van 75 minuten blijkt Good Boy dan helaas alsnog te lang.

Een absurde, maar uiteindelijk ietwat kale thrillerfilm die zelfs binnen deze zeer korte speelduur te lang aan blijft voelen. De jonge leeftijd van regisseur Viljar Bøe laat in ieder geval de deur open voor een professionele toekomst, maar Good Boy voelt vooralsnog enigszins onafgemaakt aan. Zeker de spanning en onderlinge dreiging wil niet echt uit de voeten komen, maar daarnaast werkt deze film als komedie ook niet heel bijzonder sterk. Ondanks het bizarre concept voelt dit geheel namelijk nogal bekend aan, zeker met de tweede helft die erg nadrukkelijk laat zien dat de goede ideeën op waren. Katrine Lovise Øpstad Fredriksen is overtuigend als naïeve vriendin, maar Gard Løkke maakt een ietwat lege en ongeïnteresseerde indruk. Extra jammer aangezien het vooral zijn verschijning is waar deze film het van moet hebben.