The Ones You Didn't Burn (2022)

“I believe that men are generally still a little afraid of the dark, though the witches are all hung.”

Deze woorden van Henry David Thoreau, verschijnen als tekst aan het begin van de film en bekroop bij mij het gevoel van ojee... daar gaan we weer! De horror is weer eens symbolisch voor een opgelopen drama. De titel van de film verwijst overduidelijk naar heksen.... dus misschien iets met het verleden tegen het hedendaags licht..? En ja hoor...! Je ziet de verslaafde broer Nathan en zijn zus Mirra die naar het ouderlijke huis terugkeren na de dood van hun vader om te beslissen wat ze met zijn eigendom gaan doen.

Mirra begint meteen rond te hangen met hippie-dippy-vrouwen. De verleidelijke roodharig Alice (regisseur en scenarist Elise Finnerty zelf) en blonde Scarlett (Estelle Girard Parks) die blijkbaar haar vader op de boerderij hielpen. Wat een introductie in een heksen-coven zou moeten zijn, voelt meer als feministische boerenmeisjes die wat rondhangen en ach, een LSD-trip verder en we hebben drie heksjes....

Verder is dit vooral veel familiedrama in plaats van een horrorfilm, een gevoel van angst weet de film nooit op te wekken. Er werd wat dubbelzinnigheid gezaaid of het anti-vrouw van broerlief nu door mystieke invloed of drugsgebruik wordt veroorzaakt. Tja...De inzet en spanning worden tijdens de film hierdoor nooit echt verhoogd. Daarnaast gaat alles in een traag tempo waardoor de onthullingen geheel platvallen. Het is wachten op wat heksenactie maar zelfs met een speelduur van zeventig minuten duurde die te lang!