Spirit Halloween (2022)

Ach, zo kom je er dus achter dat Spirit Halloween een seizoen-winkelketen is, die rond het Halloween-seizoen meer dan 1.400 winkellocaties in Noord-Amerika exploiteert. Tja iets wat we in Nederland niet echt kennen...Niet dat de winkelketen op enige manier betrokken was bij deze film maar men gebruikt als film-locatie een Spirit Halloween-winkel in Rome, Georgia.

De film gaat over horrorenthousiasteling Jake en zijn vrienden; Carson, en Bo die besluiten om in te breken bij zo'n Halloween-winkel en daar de hele nacht blijven. Uiteraard alle met zo hun eigen problemen, waar ze gelukkig niet heel lang in blijven hangen! Ze weten ook niet dat door de vloek van Alex Windsor het er echt spookt!!! Maar na twaalf uur worden ze achterna gezeten door bezeten beren en Halloween-poppen met de stem van Christopher Lloyd!

Waarom zal ik als volwassen dit een slechte recensie geven? Ik ben sowieso niet de doelgroep! Hoe dan ook, we hebben het over een zeer kindvriendelijke PG-13 Halloween-film! Het is ongevaarlijk en minder dan 80 minuten maar om eerlijk te zijn heb ik me hier best goed van genoten! Het wil jonge tieners een paar koude rillingen bezorgen, en deed dat heel goed!

Het acteerwerk is over de hele linie prima, probeert ook niets te doen wat met het budget niet kan. Zowel in de verhaallijn en als met de speciale effecten. Ja, het is voorspelbaar en speelt de dingen op heel veilig maar voor beginnende horrorfans en mij was dit leuk voor wat het is! Eng voor de jongste maar niet te eng!

De inmiddels 85-jarige Christopher Lloyd liet zich wederom lenen voor deze kinderlijke Halloweenfilm, die duidelijk promotiemateriaal vormt voor de desbetreffende Amerikaanse seizoenswinkel. Cinematograaf David Poag stond in voor de regie, maar zijn ervaring binnen die hoek is enkel gematigd te merken in Spirit Halloween. De sterkste punten van de film zitten 'm vooral in het concept, waarbij een paar kids de nacht in een vervloekte speelgoedwinkel moeten zien te overleven. Een grote stoot aan plezier en creativiteit kunnen gegevens als deze makkelijk naar een hogere verdieping helpen, maar de feestartikelen maken spijtig genoeg een afwisselende indruk. Aan de ene kant zit de film vol met (kinderlijke) actie en ligt het tempo hoog, aan de andere kant komt er geen bijzonder spannende of creatieve bedreiging voorbij. Het acteerwerk van de kinderen is niet onaardig, maar het script van Billie Bates schrijft enkel houterige dialogen voor ze uit waar ze duidelijk weinig mee aan kunnen vangen. Daarnaast duurt de film opmerkelijk kort (dat baat heeft bij het entertainmentgehalte), maar daardoor de kans misloopt om de kijker te laten voelen dat de kinderen een echt dolle nacht hebben doorgemaakt. Concepten zoals deze hebben een regisseur nodig die vol op de fun inhaakt, maar zo’n vrijheid werd Poag wellicht teveel beperkt om er volop een reguliere kinderhorror van te maken.