Duty of Care - The Climate Trails (2022)

Draait vanaf 7 september in de Belgische zalen onder de titel ‘Duty of Care: pleiten voor de planeet’.

Wordt zelfs in sommige Vlaamse bioscopen gratis aangeboden als voorprogramma. Moet je natuurlijk wel een uurtje vroeger vertrekken. En zo twee films na elkaar, dat is niet voor iedereen weggelegd. Hier bij ons als aperitief op 'Wil'. Om dan echt wel depri en gedesillusioneerd de zaal te verlaten...

Ik heb dus deze docu als amuse meegepikt in de bioscoop als combi met "Wil", de Vaamse WOII-film. De interesse was erg lauw. En het zegt ook al iets dat ze deze docu moeten promoten door hem gratis aan te bieden als voorprogramma van the main act. Vervelend wordt het dan wanneer ze deuren het laatste kwartier openzetten en het publiek voor de volgende film dan binnen sijpelt.

De docu zelf vond ik wel interessant, maar ook nogal eenzijdig. Er is veel aandacht voor activist Roger Cox, de Nederlander die het als eerste aandurfde de Nederlandse staat ter verantwoording te roepen voor de te hoge emissiegassen. Later doet hij dit nog eens over tegen Shell, nota bene het bedrijf van zijn schoonouders, althans de Nederlandse tak ervan. Wat volgt is een katalysator in andere landen wanneer blijkt dat de Nederlandse rechtbank de Nederlandse staat (mede)verantwoordelijk acht.

Allemaal goed en wel, maar Shell had ook wel een punt door te verklaren dat zij gewoon produceren wat de klant vraagt. Daar werd niet verder op ingegaan. Ook de gewone consument is verantwoordelijk en dient zich aan te passen. In welke mate dit alles globaal impact heeft, blijf ik eveneens wrang vinden. Groene energie moét, maar als landen als China, India of Brazilië (om er wat te noemen) dat naast zich neerleggen, dan vraag ik me af of we/ze niet te optimistisch zijn (wat niet wil zeggen dat we niets moeten doen).