Piece of My Heart (2022)

Vrij naar het leven van Olga de Haas - en wellicht meer dan dat nog een ode aan haar leven.

Maar behalve dat ook gewoon een super mooie film over echte mensen, fijn gespeeld door echte mensen die in dat verhaal passen en dat tot leven weten te brengen. Een tijdsbeeld, van hoe dat toen gegaan is - misschien niet letterlijk en met wat dichterlijke vrijheid om het mooier in te kleuren dan het echt was, zoals je je meest geliefde herinnering ook in een mooier licht bewaart. Met erg fijne cinematografie die datzelfde mooiere licht laat zien, met als fraai voorbeeld de geniale beelden van het uitzicht vanaf de Schouwburg in het golden hour, al geeft de poster daar al wat veel van weg.

Maar er is ook een diepere laag, iets serieuzers, de film gaat ook over de moeilijke kant van vriendschap, kameraadschap, en over hoe sommige mensen niet mee komen, te zwaar tillen aan hun talent. Hoe dat dwars kan zitten in plaats van dat het helpt, de duistere kant van een gave.

Prettig dat de hoofdrollen worden neergezet door ballerina’s die acteren, in plaats van harkende actrices - of tenminste, zo komt het op mijn ongetrainde oog over. Narratief misschien hier en daar wat lastig te volgen zonder kennis van de geschiedenis, maar als je daar los van komt en de hoofdlijn volgt is het gewoon een erg fraaie film, en ook vooral gewoon ongewoon goed voor een Nederlandse productie.

Meijerink en Englebert zijn uitstekend gecast als twee ballerina’s die ondanks tegengestelde persoonlijkheden goede vriendinnen worden. Irma [Elaine Meijerink] is een stipte, gedisciplineerde ballerina en de favoriet van haar instructeur [Katelijne Damen]. Olga [Roos Englebert] heeft absoluut talent, maar mede door de druk die haar vader [Peter Paul Muller] op haar plaatst, neemt ze het dansen veel minder serieus. Irma en Olga maken elkaar beter, maar de moordende concurrentie in de balletwereld zet hun vriendschap onder druk. Maar kunnen ze wel zonder elkaar? Het scenario van Roos Ouwehand geeft weinig inzicht in de oorzaken van de neuroses van de hoofdpersonen. De aanwezigheid van onder meer Gijs Scholten van Aschat en Guido Pollemans in bijrollen leidt af van de centrale intrige en het is een tikje melodramatisch, maar Meijerink en Englebert houden de zaak uitstekend op de rails met perfect samenspel.

Een matige film waarin weinig boeiende momenten in zit, de film sleept zich een beetje voort.

Kent zijn momenten, vooral op visueel vlak, maar over de gehele linie toch iets te incoherent en oppervlakkig.