Iki Safak Arasinda (2021)

Voorlopig mijn film van de maand. Ik ben niet zo Turkije minded op filmgebied, maar deze was erg sterk. De film start zoals hij eindigt: met een shot van draaiende machines van een linnenfabriek en familiebedrijf. Buiten de steeds wederkerende deadlines en de kleine organisatorische ongemakkelijkheden verlopen de zaken al bij al goed. Totdat een werknemer overlijdt na een arbeidsongeval.

De film draait vervolgens over wat de oorzaken zijn van het ongeval en wie hiervoor de verantwoordelijkheid draagt. Al snel merk je een soort David-Goliath verhouding op. Het bedrijf wenst hiervoor niet op de draaien en schakelt een fancy in maatpak geklede advocaat in die de vuile was van de werknemer als oorzaak naar voren wenst te schuiven. Compensatiegeld of zwijggeld als je het zo wilt noemen is eveneens part of the strategy, want dit wil je niet in de media of rechtbank uitvechten. Maar in omgekeerde richting echter verliep ook niet alles volgens het boekje ...

De film is onderhoudend en boeiend om te volgen. Helemaal niet langdradig en blijft vrij to the point. De beperkte speelduur helpt dan ook. Prima acteerwerk over een interessant thema en gedachtegang. Ik heb er alvast van genoten. De nuancering speelde ook bij me op om vrij neutraal de film te bekijken zonder een kant te kiezen. Want per slot van rekening zal elke partij (met of zonder fancy advocaat) zijn eigen belangen verdedigen, zie maar naar hoe verzekeringsmaatschappijen of banken werken.

Een fataal bedrijfsongeval leidt tot een donker sociaal drama over manipulatie, (gebrek aan) ethiek en wroeging. Het muzikale intermezzo tijdens het familiediner valt wat mij betreft helemaal uit de toon, maar dat zal wel bedoeld zijn voor het Turkse thuispubliek. De sterke acteerprestaties en het ongemakkelijke verhaal maken dit debuut van regisseur/schrijver Selman Nacar tot een indrukwekkend geheel.