Kraj (2021)

Niemand?

Verrassend die opvallend grote aanbod van Poolse films op Netflix. Kort geleden werd ik verrast door The Lure en dit omnibus sprak me ook wel aan. Ik was er weer even aan toe en ik kon wel raden welke kant het op ging. De Oost-Europese humor uit vele andere films ben ik nog niet vergeten.

Kraj (vertaald als Land) bevat zes korte verhalen die geen verbintenis met elkaar hebben, maar per segment een unieke doch heerlijk absurdistische uitwerking hebben. Tot het genadeloze aan toe. Laten we ze eens doornemen.

Het eerste verhaal met die patrouille; een cynische agent die zijn collega verveeld met allerlei haat over zijn thuisland, met name gericht op de verkeersregels die meteen al de Poolse bevolking zouden moeten tekenen. Het begin met die Dashcambeelden was al een prachtige inkopper. Dan gebeurt er een ongeluk recht voor zijn neus, overleefd de veroorzaker... maar daar steekt hij op een genadeloze wijze een stokje voor.

En dan het tweede verhaal. Met die impulsieve loser en zijn dochtertje. En dan de uitkomst dat moet ogen als een horrorkomedie... Die zag ik niet aankomen. Wat heerlijk, fout en over de top! De film kon niet meer stuk gaan.

Of het derde verhaal met dat gezin versus die sarcastische belastingcontroleurs... en hoe een verduistering waterdicht te houden? En dan dat einde...

Het vierde verhaal begon al met een interessante en gelikte arty montage. Over een jonge kunstenares die in de clinch zit met zijn museumdirecteur. Al heel snel lijkt #MeToo er een grote rol in te spelen, maar dan nog... En ja, heel slim gedaan om daar een misvormde poetsvrouw met obesitas als tussenpersoon in te plaatsen. En tsja... dat einde... Zie verhaal 2.

Vijfde verhaal... moest ik even inkomen. Een appartement, een man van middelbare leeftijd die pendelt van zijn vrouw naar een hyperseksuele jongedame die haar frustraties en pijn afreageert door poedelnaakt voor het raam te gaan dansen en vervolgens deze man provoceert. Blijkt het hier om incest te gaan.

En dan het zesde verhaal, over een burenruzie die wel heel erg bizar en toch wel feestelijk verloopt. Een heuse oorlogszone, maar dan met vuurwerk. En dan dat desolate climax waarin je je toch wel haast in een verwoest oorlogsgebied waant.

Stuk voor stuk prachtige verhalen over mensen die tot het uiterste gedreven worden en dat overduidelijk ook een cynische middelvinger is naar de steeds rechtser wordende Poolse maatschappij. Ook erg actueel ondertussen; de smartphones die bij de willekeurige momenten tevoorschijn worden getoverd, de MeToo-rage, klasse en machtsverschil... doorspekt met een ruime genrekeuze. De regisseurs nemen alles op de schop op een wel hilarische en onderhuidse wijze. De scripts kloppen, de dialogen en oneliners zijn strak en de mensen zijn getekend door de leegte van de éénentwintigste eeuw. Wel opmerkelijk dat er niks over corona verteld wordt, terwijl er in die museum toch wel het jaar 2020 op een evenementendoek staat.

Maar uitbundig genoten. Hier hou ik nou van. Een Pools meesterwerk die de volle mep en aandacht verdiend.

5,0*

Je maakt me echt nieuwsgierig sinterklaas, ik ga er meteen naar kijken