When I Consume You (2021)

Oké.

Kleine verrassing tussen het matige niveau dat achter elkaar binnen dit genre wordt uitgebracht. Ik kwam voor het eerst wat over de titel te weten vorig jaar, toen ik de film zelf toevoegde aan de site. De synopsis was ik compleet vergeten, maar in principe is deze film ook eerder iets dat je ervaart dan observeert. Dat verklaart wellicht ook meteen waarom het zo matig wordt ontvangen.

Best aardige stilering in ieder geval. Niet erg mooi, maar wel doelbewust en soms treffend. Een erg sombere en depressieve setting, met verdrietig kijkende acteurs en een levenloze locatie. Blackshear ondervindt soms moeite met het boeiend houden van dit gebeuren, maar de film voelt zwaar en apart genoeg aan om nergens echt vervelend te worden. Bovendien hangt er wel een zekere dreiging in de lucht die effectief werkt.

Richting de finale draait de film wat richting het meer fantasierijke, en het duurt te lang voordat Blackshear daarin z'n balans kan vinden. Alles daarvoor is rauw, bijzonder en mysterieus genoeg. Gelukkig maar, want anders was de film snel in elkaar gevallen. Ietwat jammerlijk dat het laatste halfuur niet echt het effect heeft waar wel op werd gehoopt, maar al bij al redelijk sfeervol en pakkend. Misschien dat de echte horror te weinig angst aanjaagt, verder zou ik niet snel kunnen zien wat deze film op zo'n matig gemiddelde doet landen.

Overigens doen Dumouchel en Ewing het serieus goed. Had nog nooit van deze namen gehoord, maar die twee mogen wel wat meer werk gaan krijgen binnen deze industrie.

Regisseur en schrijver Percy Blackshear ken ik van de no budget film They Look Like People (2015). Een film met een goed script en een beroerde uitwerking daarvan. De film kreeg van mij een onvoldoende. Ik was vanwege het ideeënrijke script toch wel benieuwd naar ander werk van Blackshear. Dat werd When I Consume You.

In deze film komen de thema’s verslaving, trauma, wraak en eigenlijk alles dat persoonlijke demonen vertegenwoordigt ter sprake. Dat gebeurt met veel metaforiek en vaagheid zodat de film niet alleen door zijn zware thematiek moeilijk toegankelijk is. Het is steeds onduidelijk of de gebeurtenissen in de film werkelijk plaatsvinden of zich enkel in de hoofden van de personages afspelen. Het doel is in ieder geval om de zielenpijn en de verwarring van de beide hoofdpersonages te accentueren, die zich in een immer voortdurende nachtmerrie lijken te bevinden.

When I Consume You is psychologische horror. De beelden zijn grauw en donker. De sfeer is duister en somber. De strijd die de protagonisten (broer en zus) moeten voeren tegen een ongrijpbare destructieve macht ontaardt in een complexe neergaande spiraal waaruit geen ontsnapping mogelijk lijkt. Onder druk komen de verschillen tussen broer en zus goed tot uiting. Beiden zijn getraumatiseerd door gebeurtenissen in het verleden. De geestelijke ontwikkeling op weg naar de volwassenheid is echter verschillend verlopen. De broer is eigenlijk nooit volwassen geworden, terwijl de zus te snel volwassen is geworden. Fascinerende kost maar ook zwaar om te verteren.

De film maakt inhoudelijk een overbelaste indruk die nog wordt versterkt door een sterke variatie in het gebruik van montage, camera en muziek. Expressiviteit en ritme zijn zo divers dat het ondoenlijk is om in de film te verzinken. Rustige bedachtzame scènes volgen op snel gemonteerde sequenties waarin de personages met de handheld worden gevolgd. De balans is zoek. Ik mag graag op momenten wegzinken in een verhaal. Dat lukte me met ‘When I Consume You’ niet. Die mogelijkheid gunt de film je niet.

When I Consume You is een sfeervole psycho-horror met een ideeënrijk script. De uitwerking op film wordt wat mij betreft teveel gekarakteriseerd door een niet gestroomlijnde en nerveuze enscenering die weinig tijd geeft om genoeglijk op het verhaal te kunnen kauwen. Al beter dan de eersteling maar net geen voldoende.