The Retaliators (2021)

“Eighties action heroes solve problems with violence and one-liners. Real life doesn’t work that way.”

De film begint met het voor horrorfans bekende gegeven; Twee vrouwen nemen een kortere weg die niet op de kaart staat, alleen om te ontdekken dat een lekke band hun minste zorg is... Hierna schakelt de film over naar Pastor Bishop (Michael Lombardi) met tegenzin instemt om zijn dochter Sarah naar een feest te laten gaan. Jongens blijken het minste van haar problemen te zijn...Het brengt hem ook in contact met rechercheur Jed (Marc Menchaca, Alone, No One Gets Out Alive) Hij lijkt een no-nonsense agent, maar hij verbergt een duister geheim...

Dit alles mondt uit in een bloederige derde act die deze film echt het kijken waard maakt. Ja, als het ontaardt in een over-the-top climax met een priester op een motorfiets die tegen sub-humans vecht, was het genieten! De effecten zijn praktisch en goed uitgevoerd. Iets anders waar de film ook door opvalt, zijn de vele rockmuzikanten in kleine rolletjes. Helaas krijg de film door het gebruik van die popmetalvibes ook iets muziekvideo-achtig.

Zo is daar Tommy Lee van Mötley Crüe als DJ in een stripclub. Een paar leden van Five Finger Death Punch komt opdagen als motorrijders. Jacoby Shaddix van Papa Roach speelt een verkrachter/ moordenaar in een flashback. Spencer Charnas van Ice Nine Kills speelt de drugs-gebruikende manager van een bordeel en Eva Marie van Eva Under Fire is het meisje wat de band verwisselt. Ondanks dat was het een leuk stukje entertainment en...een heerlijke kerstfilm!

Deze film heeft geen Oscar gewonnen voor beste acteur of actrice geloof ik. De pastoor acteerde even degelijk dan een preekstoel en het verhaal was even boeiend dan een zondagsmis... 5,2 op imbd is meer dan genoeg

Het beste was de muziek, lekker hard en heavy, mijn ding...

Het regisseursduo Bridget Smith en Samuel Gonzalez Jr. kennen allebei een achtergrond in de editing, maar bundelen voor The Retaliators hun krachten om tot een officieel regiehorrordebuut te komen. Het levert een film op die nogal dramatisch van toon begint en zichzelf eerder presenteert als misdaaddrama dan actiehorror. Het duurt even voordat de volledige inleiding is gedaan en er wordt voor horrorstandaarden uitgebreid de tijd genomen om alle personages van kleur te voorzien. Het scenario van de gebroeders Gear neemt echter behoorlijk wat hooi op de vork door diverse figuren te introduceren die niet altijd even veel aan het verhaal toevoegen. Na een geheel uur gaan de registers open en wordt de kijker getrakteerd op een lekker gewelddadig en bruut schouwspel. Op psychologisch vlak is The Retaliators geen bijster originele film, maar het actievolle laatste halfuur staat garant voor genoeg vermaak om het geheel een treetje hoger te tillen. De ietwat lange en vooral nodeloos serieuze aanloop weet echter niet alle potentiële fun te benutten. Ik heb overigens intens genoten van het nummer "21 Bullets", dat speciaal voor deze film werd gemaakt.

Best leuk.

De film begint vrij cliché en doet meteen denken aan iets wat op Wrong Turn zou moeten lijken of iets in die geest.
Dan krijgen we te maken met een pastoor diens dochter naar een bal gaat. Ze is onderweg precies op de verkeerde plaats en tijd en wordt door ene Ram opgejaagd. Ram was als psychopaat wel behoorlijk overtuigend.

Het schuldgevoel knaagt en John Bisshop zint op wraak. Dan wordt hij benaderd door een politieagent die in beginsel van weinig weet. De uitkomst daarentegen...

...die zag ik amper aankomen. Het concept is wel sterk en goed bedacht. Zware, zij het niet te vroeg vrijgelaten criminelen zodanig geestelijk martelen tot het op zombies lijken. De uitwerking is dan weer net geen vier sterren. Het oogt allemaal wel een beetje als een stereotype B-horror met weinig subtiliteit.
Maar het staat vermaak totaal niet in de weg.

Best een goed maar stevig tussendoortje.

3,5*

Oke misschien niet de meest interessante horrorfilm die ik ooit gezien heb, maar zeker heel vermakelijk.

Dit is wat je noemt: gemiddeld redelijk.

Ze hebben berg horror cliches, bekende koppen, en gimmicks gebruikt, maar dat komt niet goedkoop over. Het werkt. De hoofdpersoon is te veel op zoek is naar de ethiek in het verhaal waardoor de film veel tempo verliest en ook moeizaam opstart. Ik denk op dat moment: Het is horror dus kom op, alle regels overboord aub.

Als je dit goed vind zou ik zeker een keer 'the people under the stairs' kijken van Wes Craven.

Ik heb altijd een zwak voor de films met een hack n slash antiheld in witte wifebeater, en in dat opzicht maakt het in het laatste half uur wel weer veel goed. Ik kan alleen niet zeggen dat ze de spijker op zijn kop slaan, helaas.