Drii Winter (2022)

Vanaf 1 september 2022 in de bioscoop (MOOOV Film Distribution)

Bijzonder! Gek genoeg is de trailer precies een samenvatting van de film. Nog gekker is dat de film desondanks minstens zoveel vragen oproept als antwoorden geeft. Het is ronduit een kunst hoe met weinig woorden veel gesuggereerd en gezegd wordt, hoe met soms wonderlijke beelden veel betekenis getoond wordt, met metaforen narratief ondersteund wordt, hoe met bijzondere perspectieve cameravoering met afstand en betrokkenheid gespeeld wordt die evenzo reflecteert binnen de film. Veel existentialistische inhoud in subtiel minimalisme, naast een inkijkje in de cultuur van een Zwitsers bergdorpje. En dan ook nog stylistisch een bijzondere, verfrissende eend in de bijt. Ik heb genoten van deze verborgen parel.

Mooie serene film.

De wat langere shots zijn hier zeer op de plaats omdat het de stilte en rust in het bergdorp accentueert.

En passant wordt een mooi beeld gegeven van het leven van de boeren in zo'n bergdorp. Niet romantisch, maar gewoon zoals het nu is.

En dan ook nog de ellende van de man met de hersentumor. Hij was al geen vrolijke frans, maar het wordt er ook niet beter op. Behalve zijn vrouw weet ook geen dorpeling daar goed mee om te gaan. Begrijpelijk.

Die stukjes met dat koor waren wat vreemd. Eerst twee keer 19 mensen, toen twee keer 15 mensen. Ja, je moet toch wat doen als dat voorkomt, en dan tel je maar. Ik raad anderen aan de ogen dicht te houden, want het gezang is wel mooi.

Een beeldschoon maar simpel verhaal. Dat laatste interesseert me minder dan dat eerste.

Erg fraaie, integere film over een moeizame liefde in een afgelegen bergdorp. Vanaf het begin vraag je je af wat Anna in Marco ziet. Zij is een vrolijke, doortastende vrouw, hij een zwijgzame, stugge vent. Maar ja, de liefde, zij laat zich niet verklaren.

Of toch? Want naarmate de film vordert begin je meer en meer sympathie te krijgen voor die ondoorgrondelijke man. Zonder dat hij daar zelf aanleiding toe geeft, overigens. Sommige mensen zijn nu eenmaal niet instant likable, daar heb je wat meer tijd voor nodig.

De film is aan de trage kant, om het zacht uit te drukken. Meestal is dit tempo mij te laag, maar in uitzonderlijke gevallen (ik moet ook aan Stalker (1979) denken) versterkt een dergelijk tempo de film juist.

Dat koor vond ik ook wel goed werken. Tekstueel gaf het steeds een poëtische, cryptische vooruit- of terugblik, en als stepping stones werkte het ook. Even 'rust' - gek genoeg had ik dat toch nodig.

Is er overigens iets te vinden over die liedjes van die koren? Ik stel het onbedoeld lullig, maar ben wel geInteresseerd in de muziek. Typisch muziek die mij bij tijd en wijle heel goed ligt.

Waren hoofdzakelijk "nummers" geschreven door broer Koch en een dame, en een adaptatie van een stukje Bach. Volgens mij was het het Luzern koor.

Whoppa DER CHOR LUZERN - derchorluzern.ch

gewoon de volle mep gegeven, een beeldschone film, blijft spoken in mijn hoofd.

Anna [Michèle Brand] en Marco [Simon Wisler] rijden in hun auto door de Zwitserse bergen. “What is Love” van Haddaway is op de radio te horen. Er gebeurt verder helemaal niks. Na een kleine minuut zingt Marco het refrein mee. Het tweede couplet volgt en een minuut later zingt Marco ook het tweede refrein mee. Einde scène. Dit onuitstaanbare misbaksel zit vol met dit soort volstrekt zinloze scènes waarvoor geen enkele rechtvaardiging bestaat. Anti-cinema op zijn allerergst, temeer daar we al vrij snel ontdekken dat Marco een kwaadaardige hersentumor heeft. Drie keer raden hoe het afloopt. Overslaan, ook al won het de Internationale Juryprijs op het filmfestival van Berlijn. Daar zijn ze al net zo gek geworden als in Cannes!

Paarl voor de mrklm!!!

Ik geloofde om te beginnen al helemaal niet in deze liefde. Ik voelde geen chemie in elk geval.
Mooie berglandschappen, maar er is weer eens gekozen voor half beeld, zodat het niet echt te genieten is.

De gebeurtenissen worden vooral gesuggereerd, ipv dat we het te zien krijgen.
Een stukje musical een stukje Bollywood, om onduidelijke redenen.

Al met al een lange zit waarin niet zo gek veel gebeurd. Ja de man gaat dood , door een hersentumor. Niet bepaald een spoiler.
En bovendien verplaatst het perspectief zich naar zijn vrouw, zodra er gekke dingen met hem gebeuren….

Sommige zullen dit misschien een vervelende film vinden, ik vond dit een prachtige film die mij enorm wist te ontroeren. Geen flitsende acties en beelden maar voor mij gewoon een heerlijk simpel stukje beklijvende cinema....

Mooi in al zijn eenvoud. Een film waar ge werkelijk moet kunnen inkomen.

Trage progressie maar juist daarin zit de kracht van het mee beleven van gedachten en gevoelens van de personages.

Keurige tekening van een kleine landelijke gemeenschap.