Help (2021)

Toch wel matig. Vrij simpel plot, doch aardig acteerwerk. Echt een 'tv' film.

Goeie film over een jonge vrouw die gaat werken in een verzorgingstehuis. De film speelt zich af wanneer de Covid-pandemie zijn intrede doet en waarbij veel onduidelijkheden zijn en tekorten aan personeel en beschermingsmiddelen. Beste scene is een lang shot gedurende een nacht waarin de vrouw er alleen voorstaat. Een uitstekende rol van Jodie Corner. Het laatste gedeelte is wat geforceerd.

Het moet zowat één van mijn eerste films zijn waarbij ik de Covid-pandemie en de daarbij horende mondmaskerplicht zo prominent zie opduiken in een film. Ondanks het feit dat we er zelf in den lijve twee jaar mee te maken hadden, voelde het surreëel aan. Vreemd eigenlijk. Vraag me af hoe je er dan moet naar kijken binnen 10-20 jaar.

Maar de algemene tendens komt wel goed tot uiting. Het tekort aan personeel, de helse werktijden, de angst bij de bewoners, de voorzichtmaatregelen, enz ... De druk voor het personeel is enorm en recht evenredig met de verantwoordelijkheden die eraan vasthangen. En dat voor een laag loon...

De ontwikkeling met het personage Tony is een subplot die ik wat verrassend vond. Althans hoe het uiteindelijk afliep. Niet altijd evident om werk en privé gescheiden te houden of de emotionaliteit niet te veel te laten doorwegen. Prima rol overigens van Jodie Corner!

Film heeft het in de eerste plaats over de inzet van een hulpverleenster in de zorgsector op het ogenblik dat Covid -19 de wereld teistert en er veel onzekerheden inzake passende maatregelen overal de kop op steken en de taken erg gaan verzwaren. In dit verband is het vooral die lange scène tijdens de nacht waarbij een bewonderswaardig optreden van Sarah indruk maakt.

Merkwaardig is dat naast de hoofdplot veel aandacht gaat naar de emotionele band tussen verpleegster en één zieke. Het vormt misschien wel het meest pertinente van de film, want hier spreekt het hart, anders dan alle, goedbedoelde, maatregelen.

Jodie Comer maakt indruk, maar ook Stephen Graham is uitstekend in zijn rol.

Jodie Comer is geweldig als verpleegster in deze televisiefilm over een Brits verzorgingshuis voor de demente personen, dat getroffen wordt door COVID-19. Vanwege haar persoonlijke betrokkenheid krijgt zij het deksel op de neus, want “rules are rules”. Dat doet me sterk denken aan bureaucratisch Nederland dat alles tot drie cijfers achter de komma wil regelen om persoonlijk initiatief in de kiem te smoren.
Vanaf de openingsscènes wist ik dat deze film precies in mijn straatje zou passen. Het laatste deel (in de camper) vind ik evenwel niet sterk, maar dat doet weinig af aan de impact van de film. Want, zoals gezegd, Jodie Comer speelt de sterren van de hemel. Zij en haar tegenspeler Stephen Graham zorgen ervoor dat deze film nog wel even nagalmt.

Redelijke film over een verzorgster die tijdens de covid-19 epidemie een band ontwikkeld met een Alzheimerpatiënt. We zien ook de massahysterie en de onmenselijkheid die er was/is, maar daar zal ik maar niet over uitwijden. De cast doet het in ieder geval goed.

Om haar familie te ondersteunen, maar vooral om haar leven zin te geven, gaat Sarah [Jodie Comer] werken in een particuliere psychiatrische zorginstelling. Vanwege haar doortastendheid en empathie voor de bewoners maakt zij zich al gauw geliefd en raakt ze gehecht aan de mensen voor wie ze zorgt, waaronder Tony [Stephen Graham]. Wanneer COVID om zich heen grijpt richt de financiële en praktische ondersteuning van de overheid zich primair op instellingen die onderdeel uitmaken van de National Health Service (NHS). Sarah, haar collega’s en de bewoners staan er helemaal alleen voor. Realistisch, schrijnend portret van de situatie zoals die in vele zorginstellingen over de hele wereld geweest moet zijn in de donkerste dagen van de crisis, met voortreffelijk wek van Comer en Graham. Munden schetst de emotionele achtbaan van zorg en wanhoop met hulp van het effectieve camerawerk van Mark Wolf. Wanneer Sarah en Tony de zorginstelling verlaten wordt het minder interessant.

Dit drama was onlangs op tv en eens meegepikt. Vond het een goeie film. De cast speelde heel naturel en kwam geloofwaardig over. Het verhaal verveelde ook niet. Vond het wel een aanrader.

Het staat me allemaal nog duidelijk voor de geest. Alhoewel ik zelf in de zorg werk heb ik zelf niet in de frontlinie gestaan maar heb wel op afstand gezien hoe het er aan toe ging. En er werd wat aangerotzooid in het begin van covid. Allemaal dingen die iedereen later allemaal anders zou aanpakken als je het van tevoren geweten had. En dat is voor mij ook het grote manco aan de film. Het voelt meer als een aanklacht tegen het systeem en de overheid dan dat het nou een film is over hoe het er aan toe ging in de zorginstellingen ten tijde van het begin van Covid. En ja, over de hele wereld ging het mis. In Engeland maakten ze dezelfde fouten als hier. Dat wordt in deze film wel duidelijk. En de manier waarop China het aanpakte, om maar wat te noemen, was dus ook verre van goed. Dat is dus allemaal oud nieuws en niet interessant voor een film. Maar goed, deze film zelf dus. Het verhaal was aanvankelijk niet zo heel boeiend en behoorlijk voorspelbaar, al werd er wel erg mooi geacteerd door met name de twee hoofdrolspelers. Dat was wel een genot om naar te kijken. En ook de wending aan het einde maakte nog een heleboel goed. Niet erg professioneel, maar het maakte er tenminste wel een meer menselijke film van. Jammer dat de zinnetjes aan het einde weer gingen over de aanklacht tegen het systeem. Ik had liever in plaats daarvan zinnetjes gezien over hoe het met de hoofdrolspelers was afgelopen, al dan niet verzonnen.

Ik begrijp niet zo heel goed waarom deze film goede kritiek krijgt. Misschien omdat het een van de eerste is over het zorginfarct in de Coronatijd. Maar veel meer dan een verfilmde nieuwsreportage is het wat mij betreft niet, met wat karig sociaal drama op de koop toe.

Goed.

Aangrijpend drama waarbij Jodie Comer de pannen van het dak speelt, maar ook Stephen Graham erg goed acteert. De langgerekte scène waarbij Sarah het alleen moet zien te rooien is zonder meer indrukwekkend en als ik, zijnde echtgenoot van een verpleegster, het mag geloven ook behoorlijk dicht bij de waarheid. De finale met de ontvoering doet de film geen goed, maar men wilde het duidelijk gebruiken om het statement nog wat kracht bij te zetten. Voor mij had dat niet gehoeven, want het voorgaande is al meer dan sterk genoeg.

3,5

Zelfs nu, na de Covid-19 pandemie en het zelfs totaal geen betrekking meer heeft op het algemeen leven, wou ik deze film zeker zien om meerdere redenen. Na de serie 'Killing Eve' met oa in de hoofdrol Jodie Comer als Villanelle, dat ik zo'n zalig karakter vond in alle opzichten, met oa haar humor, attitude,...en waarbij Jodie Comer's acteerprestaties er duidelijk uitsprongen. Dus ging ik opzoek naar films en series met Jodie in de hoofdrol en mede door de goede recensies en scores, kwam ik snel uit op deze film Help, wat dus wel totaal andere genre was, dus was zeer benieuwd om haar een totaal andere rol te zien vertolken in dit drama, recht uit het leven gegrepen. En de film schept duidelijk een realistisch beeld van de Covid-19 periode. En Jodie Comer die hier in de rol van Sarah Berner kruipt, als zorgkundige in een woonzorgcentrum en een enorm empathisch karakter heeft. Ook is haar thuissituatie allesbehalve goed/stabiel te noemen, merk je meteen bij het gedrag van haar vader tegenover haar en een broer die ook meer tegenwerkt dan wat anders. Maar ze heeft een job waarin ze haar persoonlijkheid en eigenschappen ten volle kan benutten en er volledig is voor de zorgbehoevende bewoners en ze ook in hun waarden laat en sterke band mee wil creëren, in het bijzonder met de 40er Tony die aan vervroegde Alzheimer lijdt. Meteen valt op dat Jodie Comer deze totaal andere rol, ook verbluffend goed vertolkt en ze je enorm doet meeleven in het ganse gebeuren.

En zodra Covid-19 in al zn hevigheid toeslaat, laat de NHS en overheid, de woonzorgcentra volledig aan hun lot over, nul deftige beschermingskledij en bij zieken komt er geen hulp/ambulance en gaat de ene na de andere dood en zie je ze van buitenaf met totale bescherming, de doden ophalen in lijkzakken. Zonder enige vorm van extra medische hulp, blijft Sarah werkelijk op indrukwekkende wijze al haar krachten blijft bundelen om de weinigen te helpen. Echt sterk en hartverscheurend drama met indrukwekkende Jodie Comer. Dikke 8.5/10.

Jodie Comer en Stephen Graham, dan ben je natuurlijk al half gewonnen. Dit is een prachtig drama, dat niet waargebeurd is maar het had zomaar kunnen zijn.

Er zijn overal vreselijke dingen gebeurt in de rusthuizen tijdens de covid uitbraak, maar in Engeland was het gewoon vreselijk, wegens een zeer slechte gezondheidszorg. De film combineert de vreselijke covid uitbraak en Alzheimer. Spijtig genoeg ervaring met beide.

Deze film word vooral gedragen door de fantastische prestatie van een toptalent, namelijk Jodie Comer.

Het maakt je wel kwaad dat in vele landen de oudere mensen aan hun lot zijn overgelaten en er enorme fouten zijn gemaakt. In Belgie is er daardoor een Minister moeten aftreden, hij schept nu kruiwagens met geld in het Europees parlement...ja