Äta Lunch (2013)

Met minimale middelen weet Lenken een eetstoornis heel invoelbaar te maken. Erg raak.

Zijn er eigenlijk goede langspeelfilms over eetstoornissen. Is zo echt een heel onderbelicht onderwerp in film, terwijl maatschappelijk relevant?

Ik ken enkel To The Bone, maar dat vind ik een miskleun.

Als ik zo google, moet ik toegeven dat ik de meeste films van de lijstjes die men heeft gemaakt niet heb gezien, maar er staat ook niets bij dat ik in mijn omzwervingen ben tegengekomen als potentieel interessant. Ik kan je na al die veelkijkerij dus niet één titel noemen.

Tenzij we The Machinist (2004) meetellen, maar ik weet niet of we dat moeten doen.

Een van de eerste shorts die ik wellicht zag na 5 jaar tijd, en ook één van de eerste shorts uit de 21ste eeuw of zeg maar in het algemeen. Wel overduidelijk de beste short die ik al gezien heb, dus een betere "tip" van John Milton. Het is alleen jammer dat dit een short is, maar de lat voor een goede film over eetstoornissen ligt niet al te bijster hoog. Deze short steekt kop en schouder uit boven de rest, als een haas die de andere schildpadden ver, heel ver achter zich laat. Duidelijk is dat de regisseuse over talent beschikt, en geschikt is om met dit thema om te gaan, er een boeiende film over te maken en vooral ook het thema beter kent dan eender ander persoon die er al iets mee trachtte te doen (wat er in duidelijkheid niet veel zijn). Misschien ligt het thema te gevoelig, of is het in de praktijk moeilijk om dit te verfilmen gezien een personage met een eetstoornis spelen op zich ook al een trigger kan zijn, alsook het kijken ervan. Maar op zich moet het wel gebeuren. The Dark Knight of Joker bekijken kan ook een trigger zijn om een terroristische aanslag te plegen of lukraak mensen te doden voor het plezier. Dat betekent daarom niet dat die films er niet mogen zijn natuurlijk, voor die paar zotten die er rondlopen. Het maakt me wel benieuwd naar My Skinny Sister, maar wel blij deze geslaagde short gezien te hebben.