A Little White Lie (2023)

Ik kan mij niet herinneren dat een film met Kate Hudson mij ooit naar het puntje van mijn stoel heeft getrokken. Daar heeft dit saaie niemendalletje geen verandering in gebracht.

Subtiel, maar met af en toe een geniaal moment er tussen door, en dat maakt de film in plaats van een wat saai voortkabbelend elitair gedoe tot een heerlijke ontdekkingsreis, al moet je je met al dat soort beeldspraak vanzelf wel afvragen waar je precies in terecht komt.

Michael Shannon speelt de rol van zijn leven - tenminste, er schiet er me geen te binnen waar hij beter op zijn plek is, overtuigender is meer dan een rol speelt. Erg knap, als je bedenkt dat hij in het verhaal niet zichzelf is maar een rol speelt.

Leuk om Hudson en Johnson weer eens langs te zien komen. En Zach Braff, wat is daarmee gebeurd - een karikatuur van zichzelf geworden. Onherkenbaar in de film ook.

Het einde is ook wel heel erg fraai gevonden. Ik zag het niet aankomen, daar laat ik het maar bij.

In 2014 hoorde schrijver en regisseur Michael Maren niemand minder dan Chris Belden voorlezen uit zijn roman "Shriver." Dit in een boekwinkel in Massachusetts. Dit leidde uiteindelijk tot het script voor "A Little White Lie." Shriver werd gefilmd op de campus van de Universiteit van Redlands in Californië. De opnames begonnen oorspronkelijk in februari 2020, maar werden halverwege maart dat jaar stilgelegd vanwege COVID. Ruim een jaar later werden de opnames hervat, en voltooid in april 2021.

Geen beste film in zijn soort. De acteurs en actrices trokken mijn aandacht, maar de humor was ver te zoeken. Op vele momenten voorspelbaar, flauw en niet zo boeiend.

2,0 *