Animals (2021)

Animals. In het Frans, niet het Engels. Niet animaux, maar animals. Foutief taalgebruik, correcte titel ... Het is al een hele tijd geleden dat ik nog zo onthutst een film heb bekeken. Het moet geleden zijn van Noë's Irréversible (Film, 2002). Gebaseerd op ware feiten gepleegd in het Luikse. De daders zijn gevat, 3 van de 4 kregen levenslang. Alle namen in de film zijn fictief.

Een film bestaande uit 3 delen. Allen zijn ze zwaar op hun eigen manier. In deel 1 voel je de machteloosheid en eenzaamheid van Brahim sterk binnenkomen. De angst en vrees om ontgoocheld te worden ook. Het camerawerk zit steeds kort op je vel wat een beklemmend en betrokken gevoel geeft. Af en toe ook een 360° shot. Soms wat wazig, maar dat beterde naarmate de film vorderde.

Het middenstuk is bikkelhard en is niet geschikt voor gevoelige kijkers. De camera draait niet weg. De camera is eigenlijk een smartphone waarbij de gebeurtenissen worden verfilmd en verheerlijkt. Door te werken met dergelijk cameragebruik voelt het zo levensecht aan. Het kruipt letterlijk in je vel. Even denk je dat de grens bereikt is, maar deze wordt al gauw gruwelijk verlegd.

Het laatste gedeelte vond ik een heuse mindf*ck. Daar waar de gebeurtenissen nog nazinderen krijg je greep uit het leven van Loïc, één van de daders. Zo banaal, zo alledaags. Ik hoor de excuses in de assisenzaal al vallen ... Een meeloper die in de gunst wil komen van zijn maten. De climax moet dan nog komen. Hallucinant.

Nabil Ben Yadir mag dan wel de allerbeste bedoelingen hebben gehad bij deze Animals, het eindresultaat is bijzonder dubieus. Wat is de meerwaarde van een expliciete foltertocht uitgebeeld te zien? Ik heb niks tegen exploitation, maar kleed het dan niet in als zijnde 'sociaal relevant', zodat de kijkers in de waan blijven dat ze een daad van burgerschap stelden door Animals te ondergaan. Volgens Yadir moeten we de toeschouwers confronteren met de brute werkelijkheid, aangezien jongeren vandaag toch blootgesteld worden aan ongecensureerd geweld op Snapchat e.d. Dus cinema is gereduceerd tot een soort versierde 'carbon copy' van alledaagse ellende? Erger nog, aangezien er behoorlijk weinig geweten is over de laatste beproevingen van Jarfi (de daders hielden de lippen stijf), betekent dit dat Yadir en zijn crew hun fantasie hebben gebruikt om de meest uitvoerige homofobe vernederingen te verzinnen. Want ze moesten de kijker toch wakker schudden? Misschien moet Yadir, die werkelijk te koop loopt met zijn eigen cinematografische ongeletterdheid (hij dacht naar eigen zeggen aanvankelijk dat 'Truffaut' een chocolademerk was) zich niet aan zo'n delicate thema's wagen en gewoon lekker leeghoofdige genrefilms maken. Wat mij nog het meest verbaast is de absolute beatitude waarmee dit broddelwerkje onthaald wordt in de Belgische pers. Filmrecensies en publiciteitsmateriaal zijn eigenlijk nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Er staat blijkbaar ook een Franse release in de steigers, eigenlijk wens ik het Animals toe. In Frankrijk praten critici filmmakers niet zomaar voor de mond en wordt je levend gevild voor dit soort charlatanisme.