Ninja Busters (2018)

Naar het schijnt is deze film al in 1984 opgenomen en daarna op de plank blijven liggen, zonder ook maar een enkele vertoning voor het publiek te hebben gehad. Zo'n dertig jaar later is er iemand op de filmrollen gestuit, waarna het plan zich voltrok om de film te restaureren, gevolgd door een officiële release. Of dit noodzakelijk is na al die jaren? Waarschijnlijk niet voor het grootste deel van de wereldbevolking.

Zelf heb ik van de film genoten. Ik heb een zwak voor dergelijke low-budget cinema uit de 80's. De film valt voor mij in de categorie 'zo slecht dat het leuk wordt'. Zo zijn alle ingrediënten aanwezig voor een potentiele cultfilm. Het acteerwerk is veelal belabberd, maar dat stoort nergens, gezien de werking die het heeft op de lachspieren. Vooral Sid Campbell weet vaak komisch uit de hoek te komen. Tot het flauwe aan toe. De muziek is cheesy, evenals de meeste dialogen. Het verhaal is verder weinig verheffend, maar biedt genoeg gelegenheid voor gekke fratsen en hilarische actie.

Chic en Bernie zijn twee ultieme losers. De twee sluiten zich bij een vrouwelijke vechtschool aan om een vriendin te scoren, maar het gaat mis als het duo per ongeluk getuige is van een illegale wapendeal. Tezamen met wat Kung Fu kameraden trekken ze uiteindelijk ten strijde tegen gangsters en uiteraard... een karrevracht ninja's. De gevechten worden vrij statisch in beeld gebracht, maar zijn desondanks vermakelijk. De film heeft volgens mij ook een hedendaagse montage ondergaan, wat ervoor zorgt dat het geheel net wat snediger verloopt. Ook de geluidseffecten bij de gevechten zitten er strak op.

Natuurlijk moeten dergelijke producties je liggen, maar ik heb me er kostelijk mee vermaakt. Heerlijk dat dit jaren na realisatie alsnog is uitgebracht. Het laatste gedeelte, waarin een grootschalige knokpartij uitbreekt, tilt de film voor mij net boven de 3 sterren grens.

Kleine cultfilm in wording. 3 Sterren.