Euphoryaa (2017)

Nogal vreemde en vage film die als motto meekreeg: 'Een moedig eigentijds verhaal over liefde, relaties en vaccins.' Dat is actueel zou je denken, al dateert de film van voordat corona op ons pad kwam. Maar wat liefde en relaties met vaccins te maken heeft maakt ook de film niet duidelijk. Hij is opgedragen aan 'íedereen die beschadigd is geraakt door vaccinaties'. Nou, daar moet dan wel een hoop ellende achter schuilgaan. Dat had ik graag wat uitgewerkt gezien.

De film begint met de aankomst, onafhankelijk van elkaar, van twee jonge vrouwen op een Grieks eiland: de Engelse Rose en de Russische Milda. Ze komen daar in contact met een Franse fotograaf, een nogal aggressief type, vol van zichzelf en z'n opvattingen over een andere manier van leven. Hij vind dat de dames zich moeten losmaken uit hun wereld van conventies en consumptief gedrag. Dat vinden de dames lastig, maar ze gaan graag voor hem uit de kleren om zich te laten fotograferen.

Over de personages komen we verder niet veel te weten. Rose belt regelmatig met haar nogal gestresste vriend in Londen en Milda krijgt steeds angstbeelden van kleuren en tentakels. Mij werd niet duidelijk of dat door een vaccin kwam of dat ze nu juist daarvoor gevaccineerd moest worden. Verder speelt het zich allemaal af op het strand en gebeurt er weinig. De fotograaf en de Russische Milda krijgen ook een sexuele relatie, hoewel ze voortdurend ruzie maken, elkaar door de taal niet begrijpen en hij vind dat ze 'te weinig inhoud heeft'.

De dames zijn niet uitgesproken mooi en die beide kerels zijn niet bepaald aansprekende figuren. De fotografie is prachtig met al die ondergaande zonnen, maar misschien een beetje te overvloedig. Wat die Christian Klinger nu precies wilde met deze film, heb ik niet begrepen.