Ich-chi (2020)

Yakutsk, vooral bekend als Risk-territorium denk ik - maar uit deze afgelegen regio in Siberië komen dus ook films. Alleen daarom al, en om de belofte van een folkloristische horrorfilm, leek Ich-Chi me een leuke keuze voor dit Imagine filmfestival. En om in Russische sferen te komen heb ik er ook maar een russian imperial stout bij opengetrokken.

En toch viel het me een beetje tegen. Ich-Chi speelt zich af in een afgelegen deel van Siberië, waar een familie van drie generaties leeft op een soort van boerderijtje. Er wordt wel wat gehint naar duistere verledens en het feit dat er maar bar weinig mensen in die buurt willen wonen, maar het duurt wel even voor er wat gebeurt - het eerste half uur is vooral een hoop gekeuvel binnen het gezin. En zo lang duurt de film überhaupt al niet. Maar goed, de setting in donker Siberië maakt weer een hoop goed. Al blijken Siberische bossen niet heel anders dan de gebruikelijkere bossen in Scandinavië en New England. Hoe dan ook, zoals het genre betaamt gaan er daarna dingen mis.

Maar wat precies? Ik vond het allemaal maar warrig. Er gebeuren een hoop zaken die niet pluis zijn. Mensen die opeens verdwijnen en later weer terugkomen. Langdurige visioenen naar vroegere tijden met duistere maar even vage gebeurtenissen. Mysterieuze figuren met fakkels die opeens moeders te grazen nemen, maar naar later blijkt toch ook niet. Misschien dat er bij een herkijk meer dingen op hun plaats vallen, en de ontknoping waarbij blijkt dat de familie en in ieder geval Aisen dood thuis ligt en dat veel simpelweg een droom is (al is dat wat makkelijk) verklaart misschien ook het een en ander. Maar toch miste ik lijn in de film. Het kwam op momenten over als willekeurig bij elkaar geraapte vervreemdende scenes. Gelukkig wél in een fraaie omgeving en met regelmatig even fraaie beelden. De onheilspellende soundtrack beviel me op momenten ook wel. Maar toch had ik op meer gehoopt hier.