Governor Gabbi (2017)

Als groot liefhebber van bizar slechte cinema - als het oeuvre van Neil Breen - kwam deze plotseling op mijn radar en werd van meerdere kanten aangeraden. De film kreeg vooral bekendheid doordat het werd besproken in de podcast How Did This Get Made en zou van het kaliber Breen zijn. Dus ik hoefde niet lang te twijfelen om naar dit pareltje op zoek te gaan. Het eindresultaat stelde geenszins teleur.

Governor Gabbi is een project van James en Gabrielle Niebauer. Die laatste heeft verscheidene functies, waaronder die van hoofdrolspeelster. Ze speelt een taartenbakker, die plotseling tot gouverneur wordt verkozen. De film opent met een ellenlange scène waarin ze een taart aan het bakken is. Vervolgens ontmoeten we allerlei willekeurige personages, allemaal vertolkt door non-acteurs en met hilarisch slechte dubbing. Ik vraag me nog af of deze dubbing hen nu eigenlijk beter of nóg slechter laat acteren, maar het feit dát ze niet kunnen acteren staat als een paal boven water. Niebauer lijkt vooral zijn vrienden, grootouders en buren te hebben gevraagd. Het zou me zelfs niet verbazen als veel van de ‘acteurs’ hier gewoon van straat zijn geplukt.

Ik was altijd van mening dat komedies zelden onder de noemer ‘zo slecht dat het leuk wordt’ kunnen vallen, maar Governor Gabbi bewijst het tegendeel. Niebauer probeert allerlei soorten slapstick uit, maar door de enorm knullige montage is de onkunde juist het meest grappig. De sound designer, die echt élk geluidseffect veel te hard heeft gemixt, maakt het nog grappiger. Elke keer als een personage gaat zitten of met z’n stoel beweegt, hoor je dit harder dan de dialogen. Deze geweldige onkunde zie je ook terug in het script; de grappig bedoelde momenten zijn bespottelijk infantiel, maar doordat alles zo bizar warrig is en scènes geen seconde gaan zoals je zou verwachten, is het een hilarische ervaring. Voorbeeld: Gabbi gaat op zoek naar haar vrienden om wat mee te drinken, komt een oude vrouw tegen die op zoek is naar een man in een rolstoel en samen rennen ze achter hem aan. Volgens is het de volgende ochtend en blijkt dit allemaal nergens mee te maken had. Evenals een willekeurig subplot over twee oude dames en een auto. Wie dacht dat het werk van Christopher Nolan een hersenbreker kon zijn, moet eens proberen hier een logisch verhaal van te kleien.

Na het werk van Neil Breen, The Room, Troll 2 of Birdemic gaat dit op de lijst van hilarisch slechte films, perfect om in gezelschap op te zetten. Een score is altijd lastig. Uiteraard is dit een rasechte 0,5 sterren-film. Dat krijgt ie ook. Maar laat dat je er niet van weerhouden, want qua vermaak zou je dit ook prima 5 volle sterren kunnen geven!

0,5 sterren.

Ik kan me helemaal vinden in het verhaal van Chainsaw, maar 0,5 sterren... Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen. Het fascineert me gewoon veel te veel...