Playhouse (2020)

Met metersdikke stenen muren, crypten en steile wenteltrappen, met gangen die eindigen in een muur van nieuw gelegde stenen, die de geheimen van een slopend verleden verbergen, is het bijna als een Shakespeare episch verhaal over een Deense koning in een stormachtige put in het katholieke Schotland.

Een prachtig landschap met zinderende winden, over de schuimende golven bij de diepten aan het einde van de wereld, waar de regisseur een indrukwekkend product aflevert van licht en donker, liefde en haat en hemel en hel.

Het gebruik van de verschillende camerahoeken zorgt ervoor dat je je als een vlieg op de muur voelt, de snel wisselende instellingen zorgen ervoor dat je je onzeker voelt, en de schrik? ... nou dat hangt ervan af hoe dronken of nuchter je bent.

Een 6.

Schrijfster Bee Travis [Grace Courtney] laat zich bij een spelletje ‘Truth or Dare’ overhalen om haar handen te leggen op een muur die volgens een oude legende de boze geest van een kind dat ooit achter die muur werd opgesloten zou oproepen. Onverstandig, evenals het besluit om dit horrordrama te bekijken. Weet in het begin eventjes een ietwat onheilspellende sfeer op te roepen, maar Rottgers geschmier maakt daar een einde dan. Weer zo’n zelfverklaarde horrorfilm waarin je het tot tien minuten voor het einde moet doen met vage schaduwen en irritante geluidseffecten. De ontknoping is het wachten bepaald niet waard.

Hm, lastig om hier echt heel positief of negatief over te zijn! Het verhaal als geheel was best boeiend met een geweldige sfeer. De legende van het kasteel in de Schotse Hooglanden was zelfs heerlijk! Waarom maken ze daar geen film over? Ja sommige scènes werkten buitengewoon goed, wat waarschijnlijk de reden was waarom ik geïntrigeerd was, maar andere werkten helemaal niet goed. De film bezit namelijk een dialoog-gedreven plot en voelt daardoor meer als een toneelstuk. Tja en de horrorkant van dit verhaal, was toch wel mager te noemen! Wel verkiest het sfeer boven goedkope jump-scares, waardoor het sowieso lof verdient! De Effecten zijn verder maar minimaal. Het acteerwerk was ook soms minder maar nog wel solide. De vrij nieuwe actrice Grace Courtney was zelfs opvallend! Over het algemeen was dit goed te bekijken, alhoewel het maar weinig angst opriep, was ik op één of andere manier wel geïntrigeerd en zou ik willen dat de film wat effectiever was geweest!

Middelmatig griezelproject waarin de meest noemenswaardige momenten zich in het eerste halfuur al laten zien. Specifiek de scène waarin drie tieners het spel spelen dat alle gebeurtenissen in gang zet, is sfeervol en laat zien dat regisseursduo Fionn Watts en Toby Watts echt wel over het benodigde gevoel beschikt. Ook het acteerwerk, ondanks de volstrekt belachelijke personages die hier worden neergezet, kan er best mee door. Veel mysterie is er voor de kijkers niet om uit te puzzelen en echt spannend wordt het nergens, maar een aantal liefhebbers zal zich zeker met de eerste akte kunnen vermaken. Extra zonde dus dat de slotfase nogal bedenkelijk voor de dag komt.