Pourris Gâtés (2021)

"Pourris Gâtés" (wat zoveel betekent als verwende nesten) is een Franse komedie welke ik toevallig voorbij zag komen op "Film1". Het is een typische Franse formulekomedie, die anderhalf uur lang op de voorspelbare knopjes drukt. Wel wordt er met veel lol gespeeld, maar het plot is niet heel verrassend.

In "Pourris gâtés" maakt de in Monaco wonende zakenman en miljonair Francis Bartek (Gérard Jugnot) zich zorgen om zijn tot op het bot verwende drie kinderen, te weten Stella (Camille Lou), Philippe (Artus) en Alexandre (Louka Meliava). Hij besluit dat het eens tijd wordt dat zij op eigen benen leren staan en laat hun geloven dat zij hun fortuin kwijt zijn en naar Marseille moeten vluchten en zelf voor hun inkomen moeten gaan werken. Maar hoe doe je dat, werken?

Allereerst is daar Stella, een omhooggevallen bitch, die in de eerste scène haar chauffeur afsnauwt, terwijl ze haar volgers op social media laat weten dat ze onderweg is voor een ouderwets middagje shoppen bij Gucci. De volgende kennismaking is met de nog schoolgaande Alexandre, die door iemands echtgenoot betrapt wordt en half aangekleed het terrein verlaat. Philippe lijkt in eerste instantie nog daadwerkelijk werkzaam in het bedrijf van zijn vader, maar blijkt slechts compleet geschifte ideeën te spuien die alleen maar klauwen met geld kosten en niets opleveren dan plaatsvervangende schaamte. Zijn laatste “briljante” idee: iemand een week lang betalen om nieuwe schoenen voor je in te laten lopen om pijnlijke voeten tegen te gaan.

Tijdens Stella’s extravagante verjaardagsfeest (ze is 24 geworden) gaat het mis. Tegen Francis wens in kondigt ze aan dat ze gaat trouwen met de Argentijnse Juan Carlos (Tom Leeb). Francis is ervan overtuigd dat de aalgladde man alleen op het familiefortuin uit is. En ondanks zijn belofte een belangrijke levering (namelijk een belangrijke brief naar Avignon brengen) te doen voor zijn vader, blijkt Philippe elders het op een zuipen te zijn gaan zetten (en hij mist daardoor het partijtje van zuslief). Alexandre wordt op het feest door de schooldirecteur betrapt met zijn vrouw en hij heeft ook nog de dochters van de schooldirecteur verleid. Francis krijgt door de opeenstapeling van tegenslagen een hartaanval en belandt in het ziekenhuis. Zelfs daar blijven de kinderen zich gedragen als super verwende etterbakjes.

Dan is het genoeg voor Francis. Samen met zijn businesspartner Ferrucio (François Morel) bedenkt hij een plan om zijn kinderen een lesje te leren. Ze spelen dat de belastingdienst achter hem aan zit vanwege fraude en doen alsof alle rekeningen bevroren zijn. Hun villa wordt bestormd voor een huiszoeking en Francis vlucht dan met zijn kinderen naar een vervallen huis in de buurt van Marseille. Creditkaarten werken niet meer en ze hebben geen eten. Brood met olijfolie als avondmaal. Er zit maar één ding op, het drietal moet voor het eerst in hun leven iets doen wat ze nooit eerder deden, namelijk gaan werken. Elk kind gaat hier op hun manier mee om. Alexandre wordt bouwvakker, Stella gaat als serveerster werken en Philippe gaat op pad met een fietstaxi. Maar wie leert wie nu eigenlijk een lesje?

Hoewel veel van de personages in "Pourris gâtés" stuk voor stuk wandelende clichés zijn, zijn er nog wel wat menselijke, herkenbare trekjes te ontdekken, met Francis voorop. Het verhaal verloopt precies zoals je verwacht en er worden dan ook regelmatig niet al te subtiele hints gegeven. Die voorspelbaarheid is niet erg, de filmmakers ambiëren duidelijk niet meer af te leveren dan een amusante familiekomedie. Zelfs de twist op het eind is niet al te verrassend en stelt Francis voor een keuze, die bij voorbaat al gemaakt is. Niet alle grappen zijn geslaagd of origineel, maar een paar keer kan er zeker een glimlach vanaf. Om optimaal van deze film te genieten, moet je voor lief nemen dat het voor de kinderen Bartek een eitje is om hun jarenlang gegroeide dure levensstijl en gemakzuchtige houding binnen no time te veranderen is.

Van de cast had ik nog nooit gehoord, maar ze deden het wel allemaal leuk en verdienstelijk en ik moest ook soms om hun (glim)lachen, zoals wanneer Philippe een zoveelste idioot idee uit de doeken doet of de rode loper voor Stella wordt uitgerold terwijl ze erop aan het lopen is. Maar de personages blijven wel ten allen tijde van bordkarton. Camille Lou vond ik opzicht ook een mooie vrouw en hetgeen wat ook mooi in deze film is, zijn de mooie omgevingsbeelden (vooral die van Monaco in het eerste gedeelte van de film). Tel daarbij dat de film met circa 90 minuten niet lang duurt en je hebt een aardige familiekomedie met een paar goede grappen.

P.S. Blijf even kijken tot de aftiteling net begonnen is, want dan volgt er nog een grappige scène.

Leuke film Het achterliggende idee is op zich al zo goed dat de film alleen maar kan meevallen. En dat doet het ook. Drie rotverwende kinderen van een steenrijke bouwpromotor in Monaco leren opnieuw bescheiden leven wanneer het fortuin van hun vader geblokkeerd wordt op verdenking van fraude. Dat levert zonder meer leuke scènes en dialogen op, al is het nergens vernieuwend en overheerst het feelgood gehalte, dat geef ik grif toe. Maar ik hou er wel van als het goed aan boord wordt gelegd en de boodschappen ondubbelzinnig worden afgevuurd. Geweldig die scène waarin die ene broer die niet gewerkt heeft geen eten op het bord krijgt, geweldig die scène waar de dochter eens zelf aan den lijve ondervindt hoe het is om als stront behandeld te worden... Komedie veteraan Jugnot voegt ook veel toe aan het geheel, al is zijn eigen rol tegenstrijdig genoeg de meest dramatische. Een prima komedie die mij ook in de verte aan Trading Places met Eddie Murphy doet denken, ook al zo'n schitterende film.