Twee Keer Twee Ogen (1963)

De legende gaat dat Robbe De Hert in 1962 op het Nationaal Belgisch Filmfestival (een tweejaarlijks filmfestival dat sinds 1954 in Antwerpen werd georganiseerd, eind jaren ’60 naar Knokke verhuisde en daar een stille dood stierf) niet tevreden was met wat hij toen zag en de weddenschap met iemand aanging dat hij tegen het volgende festival er met zijn eigen kortfilm ging staan. Je zou dat makkelijk kunnen wegschrijven als branie van een 20-jarige snotneus maar zowaar: in 1964 stond De Hert er met Twee Keer Twee Ogen en won effectief ook nog een prijs. Maria Rosseels, indertijd een toonaangevende filmjournaliste van De Standaard, zag een nieuw Belgisch wonderkind en het zette meteen De Hert op de kaart van Belgische filmgeschiedenis.

En hoewel ik het er volledig mee eens ben dat De Hert uniek was in al zijn facetten, zie ik toch niet wat er zo geweldig is aan Twee Keer Twee Ogen. Gefilmd met een camera die hem was gesponsord door de bazin van Freyman en Van Loo (het expeditiebedrijf waar de regisseur indertijd werkte) en met de hulp van wat filmlessen bij Ivo Michiels (hoewel De Hert eigenlijk alles leerde uit de films die hij zelf keek) vertellen De Hert en co het verhaal van twee toevallige voorbijgangers (Ernie Van Bruggen en Jos Davit) die in het Centraal Station van Antwerpen die op elkaar botsen en een heel korte coup de foudre hebben vooraleer ze terug uiteengedreven worden door de drukte. Het is allemaal nogal chaotisch en iets te druk naar mijn zin en de muziek van Walter Heynen is te nadrukkelijk aanwezig. Leuk om eens gezien te hebben maar ik had er eerlijk gezegd toch iets meer van verwacht.

2.5*