I.M. (2020)

200 minuten is lang. Ik kan me indenken dat lui vanaf de bank in enkele afleveringen dat nog wel te doen is, maar in de bioscoop kreeg ik na een goede twee uur toch wel een houten reet.
Deels ligt dat aan Nasr (waarbij ik altijd aan dit moet denken) die geen hele sterke rol speelt. Met de fijne Snijders heeft hij echt nog wel chemie, maar ik vind zijn vertolking te druk en schreeuwerig, en op momenten ook wat verwijfd. Je ziet hem acteren en niet echt die persoon Ischa zijn.
Visueel enorm degelijk en daardoor een tikje saai en op enkele momenten na is de regie ook al zo degelijk. Zo'n momentje war de regie wel goed is, is de laatste scène waar Snijders naar Limburg rijdt en Nasr soep kookt, die cross cutting werkt en is goed uitgevoerd. Ook het tijdsbeeld wordt heel behoorlijk neergezet. Maar als geheel is 200 minuten te veel voor hetgeen wordt verteld, en dan krijg je Nasr er ook nog bij. 2,0*.

Heb een half uur zitten kijken en me keer op keer doodgeërgerd aan de quasi-intellectuele toon van de dialogen. Vreselijk en niet te harden. Wellicht nog wel interessant voor het tijdsbeeld. Nasr is wat jong en oogt te weinig als de gebochelde van de Notre Dame en Snijders doet erg haar best, dat moet gezegd, Palmen neer te zetten zoals we haar kennen: vaag, irritant en O, o, o, wat ben ik toch artistiek.

Ik kan het nu even niet meer opbrengen, maar zal een tweede kijkpoging ondernemen. Misschien dat ik het dan volhoud.

Met Palmen of Meijer had ik het indertijd eigenlijk niet zo. Palmen's boeken hebben zo te zien ook de verhuizingen en de opruiming van vorig jaar niet overleefd, en sympathiek vond ik beiden indertijd zeker al niet.

Maar dat neemt niet weg dat deze serie wel erg goed in elkaar zit. Sowieso Wende Snijders - die me nog bijstond als jong blond zangeresje - speelt voor mij volstrekt overtuigend. Behalve dat Limburgse accent dan vanzelf, maar dat kan je ook nauwelijks vragen. En Nasr komt er ook wonderwel mee weg. Knap, want het zijn toch nogal buitenbeentjes, die ze neer te zetten hebben.

In de stijl en aankleding ook best goed, en behoorlijk zuiver in het tijdsbeeld. Dat bordje van het bier is me niet opgevallen... maar, over het gemiddelde met behoorlijk plezier naar gekeken, en dat is een uitzondering met producties uit ons mooie land.

En nee, het verhaal ligt me nog steeds niet. Het boek I.M. heb ik indertijd na de eerste bladzijde weer teruggezet in het schap bij de Bruna, en verder heb ik Palmen niet meer gevolgd. Kan niet zeggen dat ik haast heb om dat in te halen, eerlijk gezegd.

De eerste minuten dacht ik: dit kan niet, dit is niet natuurlijk. Het is "gemaakt" en onecht, maar het duurt niet lang voor ge in de ban geraakt van de verbluffende wijze waarop de figuur van Ischa wordt neergezet en van de uitbundige liefde tussen twee complexe mensen.

Meer is het eigenlijk niet en toch zit de film vol met heerlijke scènes, opgesmukt met een gevarieerd assortiment van gekende popsongs, waarbij het Franse chansons wel een goede plaats inneemt.

Als ga na iedere aflevering verlangt naar de volgende, én de volgende wordt het bewijs geleverd dat de film u heeft ingepalmd en een stuk boven de middelmaat uitsteekt, dacht ik.

Puike tot spetterende vertolkingen, waarbij een Gouden Kalf voor Ramsey Nasr zeker op zijn plaats is.