U.F.O. Abduction (1989)

Best charmant idee, en ik heb ook groot respect voor deze poging van Dean Alioto om met een budget van helemaal nul een film te maken. Het idee van de film is dat dit een camcorder-recording is van een verjaardagsfeestje, waarna mysterieuze lichten en wezens gespot worden. Ik heb meermaals gelezen (en trouwens ook op de cover hierboven) dat veel mensen dachten dat dit daadwerkelijk gebeurd is, maar dat lijkt me toch een broodje aap van de makers, ik kan me er in ieder geval weinig bij voorstellen. Het idee is namelijk leuk, en de bijbehorende kwaliteit van het beeld (een jaren '80 camcorder, dus dikke bagger) past dan ook nog wel bij de setting, maar het probleem is dat eigenlijk alles wat met de UFO en aliens te maken heeft (en dat is eerlijk gezegd niet zo heel veel) overduidelijk nep is. De aliens zijn duidelijk mensen in een pakje, en doen überhaupt weinig behalve af en toe een beetje rondlopen; van enige bovennatuurlijke effecten is behalve wat bewegend licht en wat ruis niks te zien. En dan rest eigenlijk een uur lang kijken naar een panikerende familie - die eigenlijk best aardig acteert, hoor, daar niet van, maar zo leuk is dat niet. Ik ben nu wél benieuwd naar de iets-meer-budget remake die Alioto later gemaakt heeft, Alien Abduction: Incident in Lake County (1998), maar deze is me toch een tandje te no-budget en saai om een voldoende te geven.

Zzz.

The McPherson Tape was een van de allereerste found footage films. Een film waar je menig kijker naar kan doorverwijzen als ze met alle zekerheid aankaarten dat The Blair Witch Project de allereerste binnen zijn soort was. Het idee is altijd grappig en leuk om te zien wat ze met weinig budget hebben geprobeerd, maar het gaat een slecht resultaat niet uit de weg.

Mijn 0,5* extra is voor een handvol aan scenes die ik nog wel leuk vond en waar het concept goed in het voordeel wordt gebruikt. Deze film is er eentje die op het realisme moet steunen, maar de onderhuidse vraagtekens komen al vroeg om de hoek kijken. Er wordt bijvoorbeeld wel een uitleg gegeven over waarom er wordt opgenomen, maar er is bijna geen normale reden te geven voor het opnemen van een hele conversatie over de koetjes en kalfjes.

Wellicht dat mensen gepakt kunnen worden door de opzet die over moet komen als een realistisch stukje horror, maar als dit echt was had ik er waarschijnlijk de samenvatting van gekeken op YouTube. Een uur van deze onzin is simpelweg niet te doen. We kijken namelijk voor bijna 66 minuten tegen donkere kamers, ramen en hoekjes aan. Vaak wordt er dan geschreeuwd dat er iets staat, maar dat kunnen we als kijker gewoon niet zien. Blijkbaar was er wel een camera uitgevonden, maar geen elektriciteit om wat verlichting aan te zetten.

Het verloop is domweg saai te noemen en slechts enkele scenes weten je een beetje naar de film toe te trekken. Verder kijk je tegen een hysterische familie aan die naar alles en nog wat loopt te roepen maar geen moment weet te interesseren. Lekker ook voor de acteurs trouwens. Hebben ze een rolletje in een project dat toen uniek was, en kan de kijker vervolgens niet eens zien wie het zijn.

Nee, dit was hem niet. Leuk voor het idee en menig horrorliefhebber kan hem eens opzetten om te kijken hoe de eerdere projecten binnen dit kaliber eruitzagen, verder mis je er niet veel aan. Na 16 minuten kan je deze film in principe gewoon op de achtergrond aanzetten, want pas tegen de laatste scene aan komt er weer iets voorbij zwingen dat de moeite waard is.

UFO Abduction (ook wel bekend als The McPherson Tape) had ik al veel van gehoord. De remake Alien Abduction: Incident in Lake County (1998) had ik al gezien maar vond er niet veel aan. Ik had gehoopt dat met het origineel het iets beter ging meevallen. Niet dus.

De film is gelukkig erg kort, want veel valt er niet te beleven. Een wazig shot hier, een hysterisch gilletje daar,... Oh ja, en wat kinderen in alien-kostuumpjes van de lokale feestwinkel. Het acteerwerk en de dialogen komen gelukkig organisch over. Moest het hele gegeven wat subtieler geweest zijn en beter samengesteld, kon dit een heel goed filmpje geweest als bakermat voor de found-footage beweging.

1*

In de jaren '80 werd de de VHS-camcorder populair dus op elke verjaardag of bruiloft was er wel een vader of oom met zo'n ding te vinden en de "home movie" was een feit. Deze film probeert te lijken op een echte homevideo-opname. En is daarmee één van de vroegere pogingen tot een found footage-film. Een film die daarnaast ook de pech had dat de mastertapes werden vernietigd bij een magazijnbrand waardoor de release van de film op video onmogelijk werd.

Daarom werd de film pas in 2018 voor het eerst officieel uitgebracht. Helaas weet deze film ook precies die aspecten erin te stoppen waarom het found-footage-genre er één is van vele missers. Zo ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat dit echt aanvoelt als een "home movie" van de familie Van Heese die de vijfde verjaardag viert van het jonge meisje Michelle. Het slechte nieuws is dat een "home movie" van een familieverjaardagsfeestje niet iets is waar je op zit wachten.

Zodoende is camera onscherp of op een muur gericht. Gaan de zinloze gesprekken nergens heen en iedereen roept vaak willekeurig door elkaar. En met de personages heb je toch al moeite om, om te geven. Grootste probleem van de film is echter dat binnen enkele minuten de lichten uitvallen en niet meer aan gaan. Afgezien dat door de analoge camera dit lelijk is om te zien, zit je ook hele stukken naar zwart beeld te kijken! Tja en met een herhalend plot van help...er is iets, is er ook maar weinig werkelijke schrik, Een funest om je met de film nog enigszins te kunnen vermaken.

Oké de film heeft het geluk dat het hoort bij een stukje ontstaansgeschiedenis van de found footage-film maar het is geen geval te bestempelen als hoogtepunt binnen het found footage-genre. Misschien als je geïnteresseerd bent in het subgenre van gevonden beelden is het bekijken een soort must, maar het voelt nu gedateerd aan. En helaas hoort dit bij de mindere kant van het genre!

Als home video/found footage eigenlijk compleet geloofwaardig. Als film nagenoeg niet uit te zitten.

Het lijkt haast alsof het script uit vijf regels bestond en dat de cast (naast regie-aanwijzingen als “en dan zie je iets bewegen door het raam”) complete vrijheid kreeg om door elkaar heen te discussiëren, rennen en te schreeuwen. Onnavolgbaar. Dat je door de constant donkere sets en slechte beeldkwaliteit als kijker dan nauwelijks tot niets kunt zien, haalt het de complete beleving vrij snel naar beneden. Het is een lange zit geworden (en dat voor 66 min!) en ik ben misschien wat vaker dan normaal afgeleid of naar het toilet gegaan of thee gaan zetten.

Ergens valt dit nog te reduceren tot een effectieve found footage film van maximaal 10 min. Maar dat is nauwelijks meer een compliment te noemen.

1*