The Oak Room (2020)

The Oak Room is een productie van Black Fawn Films. Een Canadese productiemaatschappij die genrefilms produceert waarvan de meeste (zo niet alle) via de thuisbioscoop tot de kijker komen. Bite (2015) en The Drownsman (2014) zijn zo twee voorbeelden uit hun aanbod. Het aanbod varieert in kwalitatief opzicht. De twee genoemde voorbeelden vond ik niet erg goed. The Oak Room hoort wat mij betreft bij de betere films van Black Fawn Films.

De regisseur van The Oak Room is Cody Calahan. Een regisseur met een aantal films op Moviemeter, die alle een middelmatige beoordeling hebben. Zijn nieuwste project heet Vicious Fun (2020). Een film die zich rond een zelfhulpgroep voor seriemoordenaars adspeelt. Dat klinkt heerlijk. Die film gaat op de lijst. Zeker na het zien van The Oak Room.

In The Oak Room staat het vertellen van een verhaal centraal. De film vertelt (middels diverse vertellingen van diverse personages) een verhaal over de zin van het vertellen van verhalen. Die zin is er, volgens Calahan. Het verzinnen van een verhaal of het vertellen van een belevenis weerspiegelt het emotionele leven van de verteller. Het verhaal vertelt over zijn zonden en over zijn grootste angsten. Het vertelt over victorie en teleurstelling. Het vertelt over verdriet en vreugde. Een verhaal is een fascinerende manier van beleven. Dat feit komt in deze film goed tot uitdrukking.

De film is minimalistisch van opzet. Het groortse deel van de film speelt zich op één plek af. Een bar. De geëigende plek om verhalen te vertellen. Het anonieme vertrouwen dat van een bar en zijn barman uitgaat werkt als de biechtstoel in de kerk en nodigt tot vertellen uit. De weinige personages in de film vertellen hun verhaal niet enkel om de tijd te verdrijven, maar vooral omdat ze niet anders kunnen.

Tussen de diverse verhalen zijn steeds parallellen zichtbaar die een groter geheel lijken te ontsluiten, die misschien wel iets over de zin van het leven zegt. Wie weet. In de verhalen doen details ertoe. Zaken als de storm die buiten woedt, de tijd die verstrijkt, maar ook stomme dingen als een bierviltje kunnen een belangrijke rol in een verhaal spelen. Mooie verhalen zijn het. Verhalen waarin de verteller van zijn schuld, zijn pijn en zijn angst getuigt.

De kleinschalige setting wekt spanning op en is sfeervol. Met effectieve lichtwerking en beklemmend camerawerk wordt de minimalistische setting prima onheilspellend en duister gebruikt. De markante personages en de bijzondere verhalen doen de rest. The Oak Room is een spannend en fascinerend vlechtwerk van verhalen met een betekenis.

Best aangenaam verrast door dit werkje, en indd allemaal vrij minimalistisch en claustrofobisch zelfs. Er hing zo'n constant sfeertje, waar ik wel van hield. Het is allesbehalve een film voor het grote publiek. Op mijn eentje, want, deze moet ik echt niet met hoopje vrienden kijken, zouden dit saaie troep vinden, maar lekker alleen, op een heerlijke zomeravond, my cup of tea. Een klein pareltje in de grote drekzooi, die je zo nu en dan eens vindt. Eigenlijk voor het gros eens met m'n voorganger Collins hier.

"A Story Worth a Thousand Words"

Wow...Dat je aan "Een man loopt een bar binnen..." zoveel plezier kan beleven? De film bestaat grotendeels uit een reeks gesprekken. Het was zeker niet iets wat ik verwachtte van regisseur Cody Calahan (Antisocial, Let Her Out). In plaats van de gebruikelijke horrorfilms, geven Calahan en schrijver Peter Genoway, die zijn eigen toneelstuk heeft bewerkt, je een verzameling met elkaar verweven verhalen. Het speelt zich bijna volledig af in twee kroegen en wordt gedreven door dialoog in plaats van actie of gore. Een gefilmd toneelstuk, is een gewaagde keuze want je zit toch met de beperkte sets en kleine cast. Extra knap dus dat de film erin slaagt om een boeiend en vakkundig mysterie op te leveren, gevuld met goed getimede onthullingen, eersteklas acteerwerk en afgesloten met een onvoorspelbaar einde. Dit is meer dan de moeite waard om te kijken!