Here We Are (2020)

Vanaf 7 oktober in de bioscoop (Imagine Filmdistributie Nederland)

Ik heb een heerlijke middag gehad bij het Springhaver Theater met deze geweldige film, ja hij was mooi, moest bijna huilen en dat scheelde niet veel.

Mooi drama over het dilemma voor ouders met een autistisch kind dat volwassen wordt om hem bij je te houden of om hem los te laten en de zorg aan een instelling over te laten. Ik denk dat autisme realistisch wordt uitgebeeld en dat de acteur Noam Imber die de autistische jongen speelt wel een Oscar heeft verdiend (al zie ik dat juist de acteur die de vader speelt in de prijzen is gevallen voor zijn spel). De film is aldoor boeiend met een ontroerend einde waarbij de film hooguit in het midden wat sleept.

Aharon [Shai Avivi] heeft zich zo lang ontfermd over zijn zwaar autistische zoon Uri [Noam Imber], dat hij gelooft dat Uri zonder hem niet kan overleven. De pogingen van Uri’s moeder Tamara [Smadi Wolfman] om Uri onder te brengen in een zorgcentrum waar hij op eigen benen moet leren staan lopen op niets uit, omdat Aharon de tegenstribbelingen van zijn zoon ziet als een teken dat Uri niet zonder zijn vader kan. En dus knijpen vader en zoon er tussenuit. Bergmans scenario volgt de formule van de roadmovie – en Rain Man in het bijzonder – maar het is moeilijk sympathie op te brengen voor een man die in feite zijn eigen kind ontvoert.

Integere Israëlische film over de band tussen een vader en diens volwassen zoon die autisme en een mentale beperking heeft. De film evolueert naar een roadmovie omdat de vader niet wil dat zijn zoon wordt opgenomen in een instelling, dit in tegenstelling met zijn ex-vrouw. Ik vond deze dwangmaatregel lange tijd ook onduidelijk. De zoon heeft het goed thuis, wordt goed verzorgd en heeft alles wat hij nodig heeft: van zorg tot liefde.

De film plaatst je voor het dilemma tot op welke hoogte je zelf zorg moet opnemen en wanneer je professionele hulp moet inschakelen, al dan niet residentieel. Ik vond de vader net niet egoïstisch, eerder altruïstisch omdat hij zich oneindig inzet voor zijn zoon. Dit gevoel wordt alleen maar versterkt met de slotscènes waarbij de vader inziet - ook na het uiteindelijke fiat van zijn vrouw om zijn zoon thuis te houden - dat hij het misschien toch bij het verkeerde eind heeft. Niet zozeer verkeerd, maar het verschafte hem wel het inzicht dat de instelling ook zijn troeven heeft voor de ontwikkeling van zijn zoon.

Geen sentimentele film. Geen Rain man ook. En hoewel ik niet zo te vinden ben voor die expliciete autismefilms (met een mentale beperking) is deze film warm en ingetogen. Enkele fijne scènes ook zoals met de deurschakelaar en het ijsje.

Deze eens meegebracht en het was niet mis. Een soort roadmovie/drama van een vader met een autistische zoon. Het verhaal werd nooit melig en verveelde ook niet. Ook de speelduur was goed, niet te lang en niet te kort.

De moeite om eens gezien te hebben.

Heel mooie road-movie, prachtige vertolkingen. Doet inderdaad wat denken aan 'Rain Man', maar deze film behandelt de problematiek rond autisme toch wat menselijker dan ze in Hollywood doen! Een klein filmpareltje uit Israel.

Gewoon een prima film met mooi acteerwerk van Noam Imber (de zoon).

Een ijsje lijkt het enige moment voor hemzelf...

Gevoelig en magistraal vertolkt, deze toegewijde vader-autistische zoon-relatie-film.

Pakken ontroerende scènes. Zelfs de enigszins ontspannende zijn met gevoel geladen.

Verrassend dat dergelijke film niet in Cannes in de prijzen viel want melig is het nooit.

Terloops. Gezien hoe in de langdurende scène op het perron geen mens de wanhopige vader enige hulp bood ? Een raak voorbeeld van de tegenstelling van het gebrek aan empathie die leeft in de maatschappij en de inzet van de vader.