Seize Printemps (2020)

Het leest als een briljante daad van verzet: op een moment dat 'content' reuzen als Disney en Netflix ons overladen met nieuwe verhalen van tot dusver gemarginaliseerde groepen en de voornaamste menselijke deugd er uit lijkt te bestaan om niet 'tonedeaf' te doen, komt de dochter van Sandrine Kiberlain en Vincent Lindon aanzetten met een onvervalste ode aan Parijs' privilege. In de Franse filmwereld is het bijna een obligatoire rite-of-passage dat een 'zoon of dochter van' zich bij het bereiken van wasdom plots als debutante openbaart met een wat navelstaarderig werkje. Lindon kiest voor een Franse evergreen: hoe je als Frans meisje pas echt volwassen kunt worden door verliefd te worden op een lijzige, stoïcijnse vent van dubbel jouw leeftijd, uiteindelijk een beetje gekwetst / teleurgesteld te zijn, maar ja, je vervéélde je nu eenmaal gewoon (op een gegeven moment hoor je haar klaskameraadje zeggen dat ze wel boekhouder wil worden, GRUWEL). Het decor voor deze lolitaromantiek is een Parijs opgebouwd uit referenties naar Franse teenage angst klassiekers zoals A Nos Amours (poster in de kamer van Suzanne – zou Lindon naar haar vernoemd zijn?), Diabolo Menthe (het bakvisje in kwestie zweert echter bij een ‘diabolo grenadine’ – waar je, zoals het een echte parisienne betaamt, eens tweemaal aan lurkt om dan op te staan en te vertrekken) en La Boum (de burgerlijke brave feestjes waar de Parijse welgestelde jeugd zich al decennia aan bezondigt – spijtig dat Lukas Vandertaelen er niet was om ons dit concept uit te leggen). De film voelt aan als een niemendalletje, maar heeft een goede inborst en Lindon lijkt een veelbelovende actrice. Ik krijg echte meer sympathie voor deze Seize Printemps wanneer ik dan lees hoe de Franse critici in een Deleuzeiaanse kramp schieten en over elkaar struikelen om deze ‘irreële lege nostalgie” te veroordelen. Cinema moet nu eenmaal de vinger aan de pols houden zoals hedendaagse meesters als Lav Diaz en Bang Wing dat doen (dat het wezen waar die pols toe behoort al veertig jaar ligt te ontbinden, vertellen ze je er natuurlijk niet bij). Als laatste provocatie begint Lindon tijdens de eindgeneriek dan nog wat à la Charlotte Gainsbourg te kwelen met een gebroken piepstemmetje terwijl we ‘réalisée et écrite par Suzanne Lindon’ zien verschijnen.

Al bij al een vervelende weinig zeggende film over een puber die zich aangetrokken voelt tot een man die het dubbele is qua leeftijd dan haarzelf. De film kabbelt doelloos voort. Echt intrigerend of spannend wordt het nimmer. Integendeel, ik begon me zelfs te ergeren aan het hoofdpersonage.

Het duurt gelukkig allemaal niet lang. Mooie shots hier en daar van Parijs, de straten en de vibe errond, maar te weinig om me echt onder te dompelen in de film of het plot.