Malmkrog (2020)

Nu al zonder meer één van de titels in 2020 waar ik het meest naar uitkijk. Premisse is zeer veelbelovend en aan visie ontbreekt het Puiu niet. Nu dus op de Berlinale en dan hopelijk al in Gent dit najaar.

Artikel: Malmkrog en het einde van cinema

Een meesterwerk dus.

leuke review!

alleen "gebaseerd op"... als je de originele tekst van het politiek filosofisch pamflet er naast legt, blijkt het bijna integraal uitgevoerd te worden alleen de generaal is in een vrouw veranderd en een stukje aan het einde zit niet in de film.

Full text of "War and Christianity, from the Russian point of view. Three conversations" - archive.org

Dank voor de aanvulling/correctie Ik heb (had) het bronmateriaal niet gelezen en heb me bij het schrijven bewust nog even tot de film willen beperken zoals ik die van de week zag. In de review van The Guardian staat het er niet zo expliciet als jij het stelt, en die had ik puur op dit punt wel even gezien voor ik 'geïnspireerd door' noteerde. Omdat het strikt genomen niet per se 'fout' is, laat ik de tekst zo, maar het prikkelt wel om nog eens naar dat bronmateriaal te kijken.

Lijkt me prachtig. Enige kans op bioscooprelease in Nederland of België?

Deze film is met het oog op de lengte, de insteek/inhoud en dan nog de Coronatijd eigenlijk niet te verkopen. Ga er dus niet vanuit, maar misschien is er naast een fysieke uitgave (import) nog wel een On Demand-release te verwachten, bijvoorbeeld op MUBI.

Ja dat zou natuurlijk kunnen. Tegelijk, zou het niet mooi zijn als juist dit soort films vanwege het uitblijven van grote releases een kans gaan krijgen in de arthouse sector?

In de markt gooien als een prikkelende film om je volledige en saaie zondag mee te vullen, zoiets?

Een ideaalbeeld, maar naar ik vrees niet gedeeld door de meeste distributeurs in de Benelux

Op dit moment heb je hier 'The Painted Bird' die de 169 min. aantikt, maar daarmee is het wel gemakkelijker publieken aanspreken; een 'aangrijpend oorlogsdrama'. Daar zet Malmkrog 3,5 uur filosofie, religie en politiek tegenover, de shots in de buitenlucht zitten niet voor niets allemaal al in de trailer

Ik teken ervoor Ik zie de all-inclusive aanbiedingen al: je bioscoopstoel, een dekentje, een thermoskan koffie en na afloop whisky en sigaren voor de nabeschouwing.

Op MUBI vanaf vandaag. Ben erg benieuwd

Soms kan ik de mensen van Mubi wel knuffelen. Bovendien: Welke Streamingaanbieder komt nu binnen een week met Malmkrog, Ed Wood, Pinku en een terugblik op het oeuvre van de enigszins vergeten Gouden Beer-winnaar uit 1975. Laat ze altijd zo heerlijk en onvoorspelbaar blijven.

En nu duimen dat je er na 3.5 uur nog steeds zo over denkt;) uiteraard een mubi release waarmee ik erg content ben.

Niet te filmen, zeg. Of toch?

Aldus Puiu, in een interview met Film Comment.

Bezint eer ge begint, zou je zeggen; ikzelf drukte na een half uur ingespannen ondertitels lezen (dat is bij deze film het lot van een ieder die de Franse taal niet of onvoldoende machtig is) de pauzeknop in, om me eens serieus af te vragen of ik niet wat anders zou moeten gaan doen.

Dat was toch m'n eer te na, en ik heb de hele beker leeg gedronken. Toegegeven, - en nu ga ik even vloeken in de kerk - in de bioscoop had ik dit waarschijnlijk niet getrokken, maar de film is handzaam ingedeeld in maar liefst zes hoofdstukjes, dus met eerdergenoemde pauzeknop bij de hand is ie goed te behappen.

Maar wat is hier in vredesnaam gaande? Waarom is deze film zoals hij is? Waarom laat Puiu een obscuur filosofisch werk uit de negentiende eeuw zo'n beetje integraal oplepelen door een vijftal acteurs, in een extreem statische setting, drie uur en twintig minuten lang?

Ik was aanvankelijk geneigd te denken (of misschien was dat mijn min of meer onbewuste verwachting) dat we hier vooral de vorm van een voltooid verleden tijd gepresenteerd krijgen, in de formele, nauwkeurig beargumenteerde (maar ongeneeslijk 19e eeuwse) betogen, en in de haast obsessief rituele handelingen van het personeel rondom lunch, diner en huishouden, dit alles vertoond in zorgvuldig gecomponeerde tableaus. Een terugblik op het fin de siècle vanuit de tegenwoordige tijd.

Maar Puiu lijkt tevens te suggereren dat er misschien meer overeenkomsten met het (betrekkelijke) heden zijn dan gedacht. Als de ambassadeur haast euforisch beweert dat de wereldwijde verspreiding van de Europese cultuur onvermijdelijk is, en dat oorlog op het Europese grondgebied ondenkbaar is geworden, lijkt dat z'n echo te vinden in Fukuyama's 'End of History'.

Ik ben er nog niet uit. Er zitten nog enkele raadselachtige sequenties in de film (met name die waarin uiteindelijk een aantal protagonisten met een kort mitrailleursalvo worden omgelegd), die, omdat ze geen zichtbare invloed lijken te hebben op het verloop, het geheel een bepaalde spookachtigheid geven. Zitten we hier naar geestverschijningen te kijken? In dat licht wordt die discussie over de Herrijzenis wel eh... geestig.

Ik denk dat ik hem inderdaad binnenkort maar eens ga herzien. Voorlopig vind ik Malmkrog fascinerend genoeg om er vier sterren aan kwijt te kunnen.

De film bevat een medogenloze hoeveelheid hoogdravende, intellectualistische dialogen die zich in een ijzig traag tempo ontvouwen, maar uiteindelijk zijn wat er niet gezegd wordt, de stiltes, en de mensen die niet deelnemen aan het gesprek misschien wel net zo belangrijk.

De parallel met maatschappelijke discussies en onderwerpen uit onze tijd lijkt dan ook: hoe kunnen intelligente, belezen, sociaal-betrokken mensen toch zo onbegrijpelijk blind zijn voor wat zich om hen heen afspeelt; en vooral ook, hoe kunnen die mensen zich ook zo volslagen onbewust zijn van hun eigen positie en voorrechten?

Een uitdagende maar uiteindelijk, als je zelf ook bereid bent te investeren in je relatie met de film, behoorlijk belonende ervaring.

Ambitieus project van Puiu over een vervlogen tijdperk toen men de kunst van het converseren nog onder de knie had, en Rusland nog bij Europa wilde horen- althans de Franssprekende elite. Interessante thematiek en zorgvuldig uitgevoerd, gevangen in lange scenes- wel was mijn blik door de vrijwel continue woordenstroom bijna non-stop gericht op de ondertitels, waardoor het filmische er een beetje bij inschoot- alleen daarom al een film om vaker te bekijken. De sequentie halverwege die zo verrassend eindigt met schoten en chaos, lijkt wel een voorbode op de Russische Revolutie, of in het algemeen, op de bloedige Twintigste Eeuw, logenstraffend wat de optimistische pan-Europeaan Edouard zo fraai had beredeneerd.