The Killing of Two Lovers (2020)

De onderhuidse spanning is continu voelbaar in dit intense familiedrama over een huwelijkscrisis. Dat is niet alleen de verdienste van regisseur Robert Machoian, maar ook van de sterk presterende cast die naturel overkomt. Een simpele, maar krachtige film.

Buitengewoon mooie en sterke film die op zeer realistische wijze het drama van het leven laat zien. De film is bijzonder in z’n gerichtheid op de anticipatie in plaats van de uitkomst en brengt effectief de spanning over van het dreigende lot dat boven David en de anderen hangt terwijl ze het juiste willen doen. Ook als 2020 een normaal filmjaar zou zijn geweest dan was dit een van de beste films van het jaar en waarschijnlijk de beste in het dramagenre.

David [Clayne Crawford] doet er alles aan om het vertrouwen van echtgenote Nikki [Sepideh Moafi] terug te winnen zodat ze weer samen kunnen wonen. Hij probeert het vooral zijn kinderen naar de zin te maken, maar wanneer hij ontdekt dat Nikki regelmatig contact heeft met David [Chris Coy] kan hij zijn jaloezie echter nauwelijks bedwingen. De desolate locaties versterken het gevoel van isolement en er is een intrigerend begin en een schokkende wending tegen het einde. Maar Machoian gebruikt teveel overbodige shots van David achter het stuur of aan de wandel om de film te rekken.

Had het moeilijk met het project. Uiteindelijk is dit veel meer dan "elkaar tijd en ruimte geven" want de man woont bij zijn vader, de vrouw gaat openlijk een nieuwe relatie aan en er zijn 4 kinderen, waaronder een tiener !
Ook de vele scenes waar de acteurs heel ver van de camera staan hielpen mij niet dicht bij de personages en hun karakters te brengen en ook waren die harde slagen of knallen eerder storend. Bedoeld om het dramatische van de gemoedstoestand van de man te onderstrepen ? Wellicht, want eigenlijk is het zijn verhaal. Hij die zijn huwelijk wil redden en het meest afziet van het gedrag van zijn vrouw en het gemis van zijn kinderen.
Een betere scene is die met het echtpaar in de wagen, hun kinderen gaande slaand, alsook die waar de tienerdochter haar mening zegt over de toestand... maar zo zijn er toch net iet te weinig.
En het slot ? Er lijkt niets veranderd. Familie lijkt me nog altijd op losse schroven te staan...

Ingetogen, klein maar indringend drama waarin de kijker op intieme wijze deelgenoot wordt van de relatiecrisis. Verfrissend dat het vanuit het perspectief van de man wordt belicht, daardoor kwam het voor mij veel meer binnen. Sterk, krachtig, midden in de puinhoop achtergelaten, ik houd er van. Een dikke *3.5

Ik heb deze prachtige film nu pas gezien. Een film uit het leven gegrepen, iets dat ik rondom mij regelmatig ook zie gebeuren. Mensen trouwen jong, en natuurlijk moeten er dan dadelijk (teveel) kinderen komen. Een relatie is al niet makkelijk, zeker als je nog jong bent. En als je dan allebei een drukke baan hebt, en dan nog de enorme zorg om kinderen speel je elkaar snel kwijt, en dan loopt het regelmatig onherstelbaar mis...

Prachtige vertolking van Crawford trouwens...