Kala Azar (2020)

Fraaie debuutfilm waarin weinig wordt gesproken. De beelden vertellen op een subtiele wijze, vaak meer suggererend dan tonend. Een verademing tussen de vele films waarin plichtmatig wordt verbeeld en alles talig wordt verteld.

De film heeft niet echt een verhaal en er wordt nauwelijks geproken (ik denk daarom dat het echt een film is voor Ik Doe Moeilijk). Qua thematiek zit er misschien iets in over hoe wij mensen ons onterecht boven de dieren en de natuur plaatsen, maar dat is weinig overtuigend uitgewerkt. Wat de film echter wel een bijzondere charme geeft is dat ik geen andere film ken die zo fysiek of lichamelijk is: neukende lichamen, voedsel bereiden, eten, plassen, blaffende honden, karkassen, insecten, lichamelijk werk op het land, rommel, fabriek, vies worden, aflebberende honden, storm, gras, kippen en nog veel meer van dit soort zaken vormen de inhoud van de film. Wat dat betreft weet de film de kijker heel aardig de scheiding tussen mens en dier, tussen cultuur en natuur op te heffen.

Kala Azar excelleert in onsmakelijke lelijkheid met een verhaal, wat dat ook moge zijn, van niks in 85 kwellend lange minuten.

Beetje een tegenvaller met zijn ellenlange dode scènes. Op zich heb ik niets tegen een traag tempo, maar ook hier wilde het plot niet echt mee waardoor het een saaie zit werd. Van dialogen hoef je het ook niet te hebben, want erg veel gepraat wordt er niet.

Wel is er het nodige respect voor dieren en wordt de relatie tussen mens en dier wat geaccentueerd, maar toch allemaal te weinig om echt aan te slaan. Een film die het meer van beelden moet hebben en die waren bij momenten toch de moeite waard.

Wat mosselen noch vis. Film met potentieel, maar niet altijd super uitgewerkt. Bizar koppel ook. Rond hun gedachtegang en motieven was ook weinig bekend.