Blue Story (2019)

Op zich een prima, onderhoudende film. Maar toch doet hij pijn aan de ogen.

En dat is eigenlijk een compliment voor Blue Story. Want de film voelt echt en realistisch.

Het zet de gangcultuur neer zoals deze is. Zielige mannetjes die zich stoer en gevaarlijk willen voelen. Sukkels die zich mee laten sleuren in zinloos geweld en niksnutten die met geforceerde straattaal en macho gedrag hun eigenwaarde op proberen te krikken.

Pijnlijk dat de mensheid tot zulke volslagen domheid in staat is. Maar wel prima gevangen in een audiovisuele vertelling.

Ow, en bezijden de narrator-rapper, is de muziek voor mij echt niet om door te komen.

Vooral gekeken vanwege Michael Ward die een mooie en niet onvergelijkbare rol had in de serie Top Boy. Deze film is helaas een stuk eendimensionaler en oppervlakkiger en heeft en wel heel erg voorspelbaar verloop. Is niet onaardig in het laten zien van sommige potentieel giftige aspecten van de straatcultuur, maar doet dat in zo'n hoog tempo dat het niet echt geloofwaardig wil worden. Het idee achter de muziek, met raps die het verhaal illustreren, heb ik al eens eerder gezien in het veel betere Ill Manors (Film, 2012) . Beide films zijn overigens gemaakt door rappers.

Merkwaardig misdaaddrama met enkele muzikale intermezzo's, voor regisseur Andrew Onwubolu (oftewel Rapman) een slecht en matig excuus om zijn carrière voorwaarts te bootsen in de muziekwereld. Blue Story vormt een mix tussen bijzonder oninteressante figuren die leeghoofdige gesprekken met elkaar voeren en tussendoor verwikkelt raken in bendegeweld. Dit laatste wordt nogal kaal, sfeerloos en zonder precisie in beeld gebracht, maar brengt wel dermate veel overgave met zich mee dat het ergens nog weet te onderhouden. Het acteerwerk is daarnaast per definitie niet slecht, maar aan de andere kant weinig noemenswaardig. Uiteindelijk is het vooral onduidelijk wat een film als deze moet bereiken, behalve het doordringen van boodschappen die iedereen zelf ook wel kan bedenken.