Buladó (2020)

Prachtig geschoten, buitengewoon goed geluid en fraaie muziek. Het verhaal deed me alleen niks.

De winnaar van de Gouden Kalf voor Nederlandse film bevat fraaie plaatjes en een passend stemmige score. Regisseur en co-scenarist Eché Janga slaagt er echter niet in enige emotie uit zijn jonge hoofdrolspeelster Tiara Richards te krijgen. Richards speelt de rol van de 11-jarige Kenza wiens opstandigheid thuis en op school verband houdt met de dood van haar moeder in 2010. Ze voelt zich onbegrepen door haar vader Ouira [Everon Jackson Hooi] en zoekt steun bij haar grootvader Weljo [Felix de Rooy] en zijn mystieke verhalen.

Het is een wat mager verhaal voor deze speelduur en Janga gebruikt die tijd veelvuldig om de bedoelde emoties er bij het publiek in te hameren. De mystieke elementen leveren weliswaar wat interessante momenten op maar Janga valt te vaak terug op clichés en het weinig overtuigende spel van Richards maakt het niet gemakkelijk om met haar mee te voelen.

Erg teleurgesteld in deze film. Woonachtig op Bonaire zie ik veel gemiste kansen werkelijke problemen van de Antillen in beeld te brengen.

Behalve de mooie plaatjes was het naar mijn mening een slap verhaal met veel losse eindjes.

Ook het acteerwerk liet veel te wensen over. Dat ligt niet in de laatste plaats aan het slappe script en de ongeloofwaardige dialogen. De regie heeft hier niets aan weten te redden.

De keuze deze film het gouden kalf te laten winnen vind ik opmerkelijk, maar misschien was Curacao aan de beurt.

Niet mijn soort film. Zo'n typische Nederlandse arthousefilm met veel veelzeggende stille beelden. Althans, dat zou zo moeten zijn maar als kijker voel ik dat nergens. Het is eerder vervelend en nietszeggend, ook omdat de inhoud me maar matig weet te boeien. Mooie innemende rol van Everon Jackson Hooi maar met de vertolking van De Rooy had ik dan weer niets. Wel enkele fraaie plaatjes nog, maar dan kijk ik liever foto's. Een beetje hetzelfde als ik met een andere film had van deze regisseur, al was die film nog vele malen slechter. 1,5*.

Ik vond het wel een behoorlijke film. Een kinderfilm ook eerder waardoor het allemaal vrij eenvoudig is. Centraal heb je de jonge Kenza die in haar volle ontwikkeling zit. Ze zit niet goed in haar vel, heeft geen vrienden en heeft een slechte verstandhouding met haar vader. Haar vader betrekt haar niet in de rouw van haar overleden moeder. Hij is nors en afstandelijk ook al maakt hij zich veel zorgen om haar. Hij krijgt het alleen niet verwoord.

Daar vindt ze meer aansluiting bij haar grootvader die gelooft in het spirituele van de voorouders. Hij zit gevangen tussen de traditionele cultuur en de nieuwe wereld van het kapitalisme en het toerisme.

Het beeld dat wordt neergezet van de Antillen is somber met slecht onderhouden graven, een schooltje in verval, met rommel her en der. Geen plaatsen alvast waar het cruiseschip zal aanmeren.