Hemelrijken (2019)

Hier kon ik weinig mee. Ik kreeg toch weer het gevoel dat hier wat schooltoneel werd gespeeld, of carnaval, waarin men zich verkleed als gangster of familie van Flodder: geloofwaardig werd het nergens. Ook het verhaal ontspoort te veel, de sfeer wordt dan gemist en visueel spuuglelijk met aller kitscherige kleuren. Dat past ongetwijfeld bij de personages met kleding en kapsels uit de jaren 90, maar mooi is het niet. 1,0*.

Zo verfrissend als 'De Kuthoer' (2020) was, zo voorspelbaar is 'Hemelrijken' (2020) als gangbare telefilm-meuk. Van dat sociaal-realistische gedoe met een schokkerige camera en specifiek gesitueerd in een Eindhovense volkswijk. De zussen Kelly (Jennifer Welts) en Samantha (Esmée van Kampen) moeten elk duppie bij elkaar scharrelen om rond te komen. Net uit de gevangenis heeft Kelly echter nog een rekening openstaan bij crimineel Michel (Maarten Heijmans) en ze krijgt van hem de keuze tussen hoereren of pillekes verkopen. Ze kan haar vrouwelijke charmes namelijk goed gebruiken om de Kim Joeng Oen's en Trumpske's aan de man te brengen. Het is niet eens dat ik zo enorm val over de Amsterdamse acteurs die Brabanders spelen (compleet met ondertiteling zodat ook wij hun fictie-taaltje begrijpen) maar de productie is onoprechte kitchen sink-misére uit het jaar nul. Van dat aanmatigende aapjes kijken naar ingebeelde mensen in een werkelijke volkswijk als Hemelrijken, terwijl regisseur en acteurs er geen enkele band mee lijken te hebben. Geen greintje humor of luchtigheid, maar betekenisvolle blikken en moeilijke stiltes als een doel op zich. Het is er criminaliteit en armoede wat de klok slaat in deze volkswijk en niks anders. Als om het verhaal van niemand anders te willen vertellen, dan zij die op de kansel prediken over de waarde van familiebanden en per se een karikatuur willen maken van goed en kwaad.

Aardig.

Cinematografisch allesbehalve geweldig, maar het verhaal wordt goed vertaald. Hoofdacteurs doen het redelijk tot goed, waarbij Esmee van Kampen mij het meest positief is opgevallen.

Dat zogenaamde muzikale intermezzo vond ik echt helemaal niks, maar omdat ik Eindhoven zo'n leuke stad vind vergeet ik dat maar even (en kom ik tot een voldoende).

Merkwaardige mix van goede en slechte elementen. Begint als een wat ongenuanceerd portret over enkele lost souls uit de zelfkant van de samenleving(inclusief de immer wiebelende, dicht op de huid camera), iets waar onze zuiderburen(lees de gebroeders Dardenne) ook na Hemelrijken het onbetwistbare patent op blijven houden, en ontwikkelt zich naar het einde toe als een heuse mystery thriller. Enkele curieuze zaken zoals volstrekt mislukte accentjes, de bizarre stijlbreuk als Kelly(ongeveer tien minuten nadat ze gruwelijk is verkracht ) doodkalm een liedje inzet, wat vervolgens spontaan wordt meegezongen door de andere acteurs op een andere locatie, en aan het slot nog een verrassende maar totaal ongeloofwaardige who did it wending. Toch kijkt het al met al best lekker weg en kun je redelijk meeleven met de hoofdpersonen, wel meer geschikt voor kijkers die liever een stripverhaal lezen dan een goed literair boek . Goed spel van de beide dames in de hoofdrollen en ex psv'er Björn van der Doelen geeft een fraai stukje method acting weg als startpunt van een veelbelovende filmcarrière. Heb me niet verveeld, maar de koning te rijk voelen lukt je niet door deze Hemelrijken.

Aangezien Eindhoven sinds 2001 mijn thuisbasis is was het leuk om de verschillende locaties te herkennen, maar ik stoorde me eerlijk gezegd vooral aan die zogenaamd Eindhovense tongval die ik in ieder geval nog nooit had gehoord. Het verhaal van ex-gevangene Kelly [Jennifer Welts] die met hulp van haar zus [Esmée van Kampen] probeert haar leven op de rails te krijgen, begint als een niet onaardig familiedrama, maar neemt een scherpe wending richting op Amerikaanse leest gestoeld misdaadthriller wanneer drugsdealer Michel [Maarten Heijmans] zich meldt en haar dwingt om één of andere schuld te vereffenen. Tussendoor is er een bizarre muzikale sequentie waarin allerlei tot dan toe amper in beeld verschenen ‘personages’ hetzelfde lied zingen. Van Kampen is goed maar het scenario is een slecht uitgewerkt allegaartje.

De Brabantse accent was goed en consistent . Belangrijk , als je het dan doet hou het dan ook vol.

Het verhaal en de vormgeving was voor een tekenfilm best te doen , al heeft het Nederlandse altijd iets mistroostig .

Waar ik compleet afhaak bij deze film was Waneer iedereen opeens het zelfde onbekende liedje gaat zingen .

Echt WTF . Had 3 gegeven maar dat was grote domper .

Dus 2,5 *

vond het zeker geen slechte film.

dat het dialect niet uit Eindhoven was (sorry, geen kennis van dialecten) , ik hoorde alleen dat het Brabants was.

en vond dat best wel leuk.

een goede cast, prima spelend ,heb er echt van genoten.

je ziet wel weer hoeveel mensen eigenlijk de dupe zijn van allerlei misdaden (ook deze soort)

met name familie die er ongewild toch mee betrokken raakt.

toch best wel een aanrader