Sound & Fury (2019)

Niet zo eenvoudig een plaatsje te geven.

Met de opkomst van het "visual album" wordt het steeds lastiger de lijn tussen film en videoclip te trekken, zeker als men zoals hier voor een anthologie/omnibus aanpak kiest. Die ligt het medium wel iets beter, want de cohesie is daar sowieso al minder, maar je kan je gaan afvragen waar nu nog net de lijn tussen een collectie videoclips en een film ligt.

Al valt het hier zeker nog wel mee, aangezien er een steeds weerkerend personage is en er toch een soort van verhaal als rode draad wordt aangehouden. Omdat de visuele stijlen steeds wisselen is het niet altijd even makkelijk om volgen, maar de coherentie is er echt wel.

De muziek van Simpson boeit me niet en past eigenlijk ook niet zo geweldig als soundtrack, met het lijstje regisseurs heb ik dan weer wat meer. Misuzaki en Arias zijn echt wel namen binnen het wereldje, met Morimoto hebben ze meteen ook de koning van de kortfilm te pakken. Ook hier weer is zijn bijdrage veruit de meest speciale en geniale.

Enkel de short van Thurlow valt wat tegen, verder varieert het van erg leuk tot geniaal. Een mooi projectje dit, al is het wel zo dat het als anthology beter werkt dan als visual album. Daarvoor vind ik de synergie tussen muziek en beeld wat minnetjes en werkt de muziek ook gewoon niet goed genoeg. Maar da's maar klein groot qua kritiek, naast de geweldige animatie die je hier voorgeschoteld krijgt.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig.

Wel een sympathiek project maar ik vond de muziek en de beelden maar matig op elkaar aansluiten. Ik had nu bij bepaalde segmenten het idee dat ik elk willekeurig album eronder had kunnen zetten haast. Hoewel ik de muziek niet slecht vond had vond ik dit genre sowieso niet helemaal passen bij deze beelden. Dat gezegd zaten er wel wat leuke visuals in en juich ik dit soort projecten alleen maar toe op Netflix. Zie de nieuwe (grote) streaming diensten niet zo snel open staan voor dit soort projecten.

3 sterren

Tja, een extra laagje foley had de totaalbeleving wel wat meerwaarde gegeven.

Het blijft een beetje vreemd om explosies, wegscheurende auto's en overige uitspattingen zo, beroofd van geluid, te aanschouwen. Zeker omdat de animatie, de uiteenlopende stijlen en zelfs het verhalende aspect van de beelden wel érg indrukwekkend zijn. Dat het audio-gedeelte compleet gereserveerd is voor Simpsons album, zorgt eigenlijk constant voor een gescheiden beleving. Soms werken beeld en geluid ritmisch even samen, maar veelal leidden ze gescheiden leventjes met ieder een eigen taal, hoezeer het een ook op het andere geschreven mag zijn. Echte synergie levert het in ieder geval nooit op.

Ik vraag me af of het wat dat betreft veel uitmaakt, dat Simpsons muziek niet geheel mijn ding is (hoe opzwepend de cadans soms ook moge zijn). Ik denk het niet; had hier mijn favoriete muziek onder gezet en ik had misschien meer genoten van het auditieve deel, alsnog zou ik eerder het idee krijgen naar een album te luisteren, ondersteund door vrij willekeurige beelden, dan dat ik naar een totaalproduct zit te kijken. Als beeld en geluid bij deze film bijvoorbeeld niet 100% synchroon zouden lopen, zou je dat als kijker waarschijnlijk niet eens doorhebben.

Laatste nadeel van die gebrekkige interactie, en dan hou ik erover op, is dat het narratief van een album, best een sterk geheel kan vormen, ook al lopen de stijlen van onderlinge nummers wat uiteen. De vertaalslag naar aanvullende beelden, maakt het echter ook visueel fragmentarisch. Wat je dan krijgt is dat een vrolijk, uptempo nummer wat uit de toon valt qua visuele stijl: wat frivole, licht-psychedelische pop-art. Goed, die verscheidenheid wordt wel omarmd door het geheel een anthologie-raamwerk te geven; per verhaal weet het je dan weer niet echt te betrekken. Het wordt al snel een kwestie van mooie plaatjes kijken.

Maar mooie plaatjes zijn het! De opening door Morimoto is verreweg het meest sfeervol als dromerige introductie van de post-apocalyptische setting. Misschien scheelt het dat er dan nog geen vocalen onder zitten; want dat speelt de film verderop wel parten. Los van de muziek, is Simpsons stem wel constant erg prominent aanwezig om als soundtrack voor een anime als dit te fungeren.

Zeer, zeer straffe visuals, waar helaas nooit helemaal recht aan gedaan wordt door de vreemde vermenging van disciplines. Leuk project als uitstapje van een vooruitstrevend artiest, maar moeilijk te waarderen als filmfan. Het doet vooral verlangen naar wat de beleving niet is: een op zichzelf staande omnibus. 3*

Tja, toch aan de lange kant. Dat komt vooral doordat film en muziek niet bij elkaar passen, op wat momenten na (de eerste twee nummers bijvoorbeeld). Zo luister je muziek met wat beelden erbij en dan doe ik liever de ogen dicht, of je zit krap 40 minuten te kijken naar een beeldencollage met geluid en dat gaat vervelen. Dan zijn sommige scènes visueel wel mooi, maar als geheel weet de film de aandacht er niet bij te houden. Gelukkig kort genoeg dat de verveling nog niet echt optreedt en de positieve punten overheersen. 3,0*.