Cleo (2019)

Vanaf 26 maart in de bioscoop (Cinemien)

De debuutfilm van Eva Cools, niet te verwarren met de gelijknamige Duitse film Cleo (2019) uit hetzelfde jaar. Eva Cools won eerder al een prijs met haar script, maar het was nog wachten tot de verfilming kon beginnen. De film teert dan ook niet op grote namen, al zijn de acteurs ook niet onbekend of onervaren. Anna Franziska Jaeger debuteerde als hoofdrol in My Queen Karo (2009) naast Matthias Schoenaerts. Ondertussen toch wel gegroeid (letterlijk en figuurlijk) en bijgestaan door enkele goeie acteurs. Zo zien we vooral Roy Aernouts en Natalie Broods als wat bekendere Vlaamse acteurs. Maar ook de schitterende Brusselse actrice Yolande Moreau en opkomend talent Martha Canga Antonio uit Black.

Het onderwerp is niet zo bijzonder origineel, maar Eva Cools slaagt erin om de soms onvermijdelijke clichés toch de nodige nuance te geven zodat het zeer eenvoudige verhaaltje menselijk wordt. De eenvoud van deze film is zowel een troef als een rem (een vloek wil ik het niet noemen). Het ambieert ook niet om groots te worden. Eva Cools heeft haar start in elk geval genomen. Echt opvallen deed de film niet, wat ik wel kan begrijpen. Maar het laat toch zien dat we met talentvolle jonge cineasten zitten in België. En ik hoop zeker nog een volgende film van haar te zien.

Degelijk debuut inderdaad van Eva Cools. Sereen drama van een tiener die haar ouders verliest na een auto-ongeval. Ze vindt troost in haar muziek en leert tijdens een party een jonge gast kennen. Ondanks de vele liefde en zorg van de oma is het ook niet evident samen te leven. De generatiekloof is soms erg groot, maar uit respect en liefde zijn er geen disputen.

Mooie kleine tedere film met de klassieke muziek als extra touch. Het einde was hard, zat er ook aan te komen, misschien een beetje clichématig, maar in zijn geheel zeker niet verkeerd.

In haar speelfilmdebuut komt regisseur Eva Cools met een ingetogen, sombere coming-of-age film over rouwverwerking enerzijds en schuldgevoelens anderzijds. De kruising van die twee sentimenten zorgt voor een langverwachte climax, die uiteindelijk minder heftig uitvalt dan lang geanticipeerd.
Een boeiend persoonlijk drama met een prachtige rol van Anna Franziska Jäger (My Queen Karo).

soms zegt men bij komedies: dit is gewoon niet mijn humor. Ik heb dat vaak bij (art house) drama's. Het is niet mijn soort drama. Saai, stroperig, tikkeltje genant.

Er hangt een grote grauwsluier over deze film, die volkomen logisch is gezien het overlijden van de beide ouders van Cleo.
Cleo gaat er op haar eigen manier mee om en het is inmiddels 6 maanden geleden, dus kan ze voorzichtig weer dingen gaan opppakken. Zoals het pianospelen, de school en het uitgaan.
Anna Franziska Jaeger heeft een heel aparte uitstraling. Ze heeft een vrij harde uitstraling. Haar personage is niet altijd even sympathiek. Maar dat is gezien de omstandigheden niet gek.
Dat broertje leek net een jonge versie van Hans Teeuwen haha.
Leos motieven kon ik maar ten dele volgen. In werkelijkheid zou de bom toch veel eerder zijn gebarsten en de waarheid hebben onthuld. Ik kan me niet voorstellen dat iemand die pijniging met het overlevende slachtoffer zolang aan gaat. De continue confrontatie. Dat is toch niet te doen...?
Het einde is wel enigzins voorspelbaar. Ik had ook een dramatischer einde verwacht. Ik dacht Leos maakt er een einde aan want hij trekt het niet meer. Dat viel gelukkig mee.
Mooie rol van Moreau. Zij brengt de nodige warmte in deze film.
Ik vind het een interessante film. Ik kan niet goed zeggen wat er ontbreekt aan deze film. Het is misschien net iets te stijf allemaal en sommige bijrollen hadden wel wat groter gemogen. Maar als debuut belooft dit zeker veel goeds voor de toekomst.

Hoe noem je dat als de scenes niet op natuurlijke wijze vloeien, als de overgangen te abrupt verlopen, als de houterigheid in staccato schuurt, als de stroperigheid de geloofwaardigheid in de wielen rijdt? De Hollandse ziekte? Nee, dit Belgische product was geen chocola en zeker geen adembenemende nachtmerrie. Eerder een leeggelopen proefballon, waar zelfs Rachmaninov geen lucht meer in kreeg. Jammer.

PS Op het einde is het opvallend dat Cleo tijdens de reconstructie Leos niet noemt als dader van het ongeluk. Ze neemt hem in bescherming? Uit liefde? Het Stockholmsyndroom?

De 17-jarige Cleo [Anna Franziska Jaeger] woont met haar broertje Bruno [Ishaq El Akel] bij haar oma [Yolande Moreau] sinds zij een verkeersongeluk overleefde waarbij haar ouders om het leven kwamen. Ze probeert wanhopig haar leven op te pakken en ontmoet tijdens één van haar nachtelijke escapades de 30-jarige Leos [Roy Aernouts] met wie ze bevriend raakt. Maar Leos verbergt een groot geheim. Goed geacteerd en fraai gefilmd psychologisch drama tart de wetten van de geloofwaardigheid met toevalligheden en een zwak slot. Moreau is buitengewoon als de grootmoeder die probeert twee kinderen op te voeden terwijl ze zelf nog volop in de rouwfase zit.

Cleo overheerst in deze psychologische drama.

Film over traumaverwerking en schuldgevoelens.

Heel wat jonge acteurs, die het allen zeer behoorlijk doen, in deze verdienstelijke debuutfilm van Eva Cools.

Niet zonder schoonheidsfoutjes-doet soms wat onwennig aan-, maar toch ook met sterke momenten, een zekere ontroering en een flinke portie psychologische spanning.

Te noteren dat bobonne Yoland Moreau (onvergetelijk sinds "Séraphine", de Brusselse), toch weer puik op post is en zeker niet te vergeten de prachtige muziek die deze film vult.

Complimenten voor Eva Cools, wat een debuut!

Prachtige soundtrack en zeer overtuigende acteerprestaties. Anna Franziska Jäger zat erg goed in haar rol, je voelt haar pijn, haar verdriet en haar trauma.

Mooi drama over rouwverwerking en schuldgevoelens. 3,5☆

In de openingstitels wordt vermeld: Winnaar Visser-Neerlandiaprijs 2016 Scenario.

Hoe is dat gebeurt? Wat een saaie cliché film. En het duurt een eeuw.