The Cure: Anniversary 1978-2018 Live in Hyde Park (2019)

Zojuist gezien in Pathé, het jubileumconcert van de band in Hyde Park. Bijna alle live versies overtreffen de originele uitvoeringen. Hier speelt een band in topvorm. Fantastisch geluid ook. Opvallend dat de oude nummers op het einde van het concert zo fris en urgent klinken. The Cure, een grote band met een geweldig oeuvre.

Het oeuvre van de band kent natuurlijk een enorme diversiteit, zoals ook bij dit concert

blijkt. De studio induiken voor eindelijk weer eens een echt goed album zit er

waarschijnlijk niet meer in, maar live telt de band echt nog mee. Fraai visueel in

beeld gebracht, krijg je een heerlijk sfeervol concert voorgeschoteld en blijkt de magie

van weleer nog immer aanwezig. Vooral de bassist valt op, die nog precies met

dezelfde stoere en beweeglijke lichaamstaal staat te spelen wiens bijdrage bij de

sound van de band met name bij de meer zwaarmoedige albums ook een voorname

rol heeft gespeeld. Maar de inmiddels fysiek wat uitgedijde zanger/voorman Robert Smith

doet in feite ook niets anders dan wat hij altijd op het podium heeft gedaan: Vrijwel

roerloos zijn ding doen, zijn typerende zang en gitaarspel nog even verzorgd en

dikwijls intens en zeer geconcentreerd alsof zijn leven er nog van afhangt.

Die diversiteit van hun muziek levert ook een heerlijke afwisseling op. Van donker en

duister naar frivool, en merk je aan alles bij dit concert dat al de bandleden er nog altijd lol

in hebben.

Ik ben ook een The Cure fan, wat misschien een beetje van invloed is geweest op mijn

hoge waardering. Voor mij was dit concert gewoonweg een feestje, zoals de band

volgens mij ook stond te spelen. Serieus maar ook met zichtbaar plezier.