De komiek Hari Kondabolu confronteert zijn cartoon-nemesis, Apu Nahasapeemapetilon, de Indiase gemakswinkeleigenaar uit de populaire tekenfilmreeks "The Simpsons". Via gesprekken met soortgenoten en medeslachtoffers probeert hij hiermee een grotere kwestie aan te kaarten: hoe de westerse cultuur nog steeds Zuidoost-Aziatische gemeenschappen stereotypeert in hun verbeelding.
Ja, deze is me echt in het verkeerde keelgat geschoten...
Waardeloze, race-baiting docu die probeert mee te liften op de meest hatelijke aspecten van SJW en victim-culture. Het begint al met Kondabolu die zoiets zegt als: "People tell me i'm being a snowflake and I just have to let it go... But I have let it go... I've let it go for 28 years!" En vervolgens 50 minuten lang zijn inabillity to let it go showcased.
Wat volgt zijn discussies met collega indian-american entertainers, over hun portrayal in media, white-privilege, en of ze ook ooit Apu zijn genoemd op het schoolplein. Een groepje veel te rijke dertigers die daar schaamteloos het slachtoffer zitten te spelen in hun soho loft. Talk about privilege...
Dan wordt Apu, door deze zelfbenoemde Simpsons-fan, even snel afgedaan als harmful stereotype. Wat, als je meer als twee afleveringen hebt gezien, al als moedwillige misrepresentatie doorziet. At worst is het een loveable stereotype, die juist wordt gebruikt als foil om onze dommige racist protagonist een spiegel voor te houden. Whoosh!
Dan komt het domste van de docu, de helft van de interviewees geeft toe dat hun pa/opa precies zo klinkt en doet als Apu, blijkt het dus ook nog een herkenbaar realistisch stereotype. Thank you, come again!
Hank Azaria (stem van Apu), die niet wilde meewerken, wordt weggezet als privileged white-dude, die zich weigert te verontschuldigen voor cultural appropriation. En dan komen nog een paar pseudo-scientists uitleggen waarom ze eeuwenoude spotprenten en satire ook al niet begrijpen.
En als kers op de taart blijkt Kondabolu ook nog zelf een race-based comedian te zijn. Nice. Jezelf zo vaak in de foot schieten dat je geen tenen meer over hebt... Nah ja, kan er ook niemand meer op trappen in de toekomst.
Door goede outrage docu's wordt je geconfronteerd met je eigen hypocrisie, deze displayed enkel die van de makers...