Red Letter Day (2019)

In Red Letter Day vermoorden oppassende burgers andere oppassende burgers. De vergelijking met een film als The Purge (2013) ligt voor de hand. Die is begrijpelijk maar niet geheel terecht. In The Purge zijn het vooral verveelde tieners en welgestelde inwoners met een hoge eigendunk die de zwakkeren in de samenleving terecht stellen. Een meer politiek gemotiveerde film met een duidelijke link naar de scherpe tegenstellingen in de huidige Amerikaanse samenleving. Een dergelijk maatschappijkritisch element heeft Red Letter Day niet.

In Red Letter Day gaat het meer om de gedachte dat in een ieder een moordenaar schuilt. Een bloeddorstig element dat uit een persoon losbreekt als de omstandigheden hem daartoe dwingen. Red Letter Day vindt daarom meer aansluiting bij een psychologisch drama als The Stanford Prison Experiment (2015), waarin personen zodanig worden gemanipuleerd dat ze monsterlijk gedrag jegens elkaar gaan vertonen.

Als setting kiest regisseur en schrijver Cameron Macgowan voor een keurige burgerlijke buurt vol fatsoenlijke burgers. Gewoon een saaie maar prettig bewoonbare buurt. Een veilige buurt. De toon van de film sluit daar bij aan. Die is bijna vrolijk. Optimistisch. Macgowan plaatst in dit veilige decor vervolgens een aantal absurde gebeurtenisjes die de optimistische sfeer enigszins verstoren. In aanzet werkt dat best leuk. In het verloop valt het erg tegen.

De film is met een speelduur van 80 minuten aan de korte kant. Toch permitteert Macgowan het zich om het tempo erg lang erg laag te houden. Veel tijd gaat verloren met gebabbel. En nog meer gebabbel. Van harde actie is nauwelijks sprake. Bovendien had het allemaal best wel iets zwartgalliger en smeriger mogen uitvallen. Zowel in de actie als in de dialogen. Red Letter Day schetst dan wel een aangenaam overdreven situatie die op momenten grappig is, maar is tegelijkertijd ook erg terughoudend en braafjes in de uitvoering.