Dòst (2018)

Film over de ontluikende seksualiteit van een boerenjongen. Althans dat denk ik dat de film over gaat. Het is allemaal erg fragmentarisch. En zo spring je van de ene scene in de volgende. Zo'n soort film waar je als kijker de film maar in elkaar moet zetten. Terwijl dat toch eigenlijk het werk van de regisseur is.

In mijn optiek is de film behoorlijk linear. Zie niet helemaal in hoe je vind dat dit fragmentarisch is.

Prima film om een keer gezien te hebben. Het verhaal boeide mij en ik vind het goed gespeeld. Ik vind het zo stom dat mensen zo naar kunnen doen over homoseksualiteit. Het maakt mij helemaal niks uit en ik heb er geen probleem mee. Ik ergerde me daarom aan het gedrag van de ‘vrienden’. Alko’s gedrag en gevoelens waren voor mij goed invoelbaar. Ook de plattelandssfeer is goed te voelen/zien. Een 7. 3,5*

Leuke kortfilm wel, vooral prima geacteerd met naturelle geloofwaardige dialogen. Alleen in 45 minuten wordt heel veel verteld en dat is net te veel. Gaat het in het begin over een hele lieve kalverliefde, na en goed kwartier veranderen toon en inhoud (waarvan je direct al voelt dat de film die kant op gaat). Dat is jammer. Hoewel ok het vervolg best oké in elkaar zit heb ik toch het idee naar twee gemankeerde korte films te kijken. 3,0*.

Indrukwekkende film. In het begin fijne sfeer onderling en kameraadschap, dan de ontluikende liefde met een aantrekkelijk meisje (Huft). Ik dacht wat hebben die jongeren daar op het platteland het leuk met elkaar totdat de sfeer compleet omslaat als Alko's best vriend verliefd om hem blijkt en Alko de toenaderingen (enigszins) toe laat en zowel zijn vrienden als vriendinnetje 'm laten vallen als een baksteen en blijkt hoe kleinzielig ze eigenlijk zijn; zeer pijnlijk om te zien. Van de hemel in de hel kun je wel zeggen. Alko voelt zich gedwongen zijn beste vriend te laten vallen om weer aansluiting bij de anderen te vinden.
Zeer goed, naturel spel van allen.