Pass Thru (2016)

Je kunt veel zeggen over Neil Breen en zijn films, maar consequent zijn ze wel. Het grote verschil tussen een Pass Thru - zijn vierde speelfilm - en zijn eerdere werk, is dat Breen inmiddels ook goedkope computereffecten heeft ontdekt. En hij heeft weer iets meer figuranten en bijrolacteurs aangetrokken. Verder is Pass Thru een typische Breen: Overheerlijk slecht. Breen zelf speelt weer eens een bescheiden rol, door zichzelf ditmaal neer te zetten als A.I. uit de toekomst, die teleurgesteld is in de mensheid (zoals zijn robot-Jezus personage ook al was in zijn film I Am Not … Here) en dus een flink deel van de mensheid komt uitroeien. Oftewel, Pass Thru is een beetje de voorloper op de Infinity War en Endgame van Marvel. Met Neil Breen als Thanos. Alleen dan minder paars, maar met véél meer spijkerstof!

Pass Thru is weer een gigantisch feest voor de liefhebbers van slechte cinema. Laat dat maar aan Breen over. In de film staat het vaste motto van Neil weer centraal: ‘Corrupte politici, bankiers en advocaten zijn slecht.’ Dit resulteert in hilarische scènes met Neil Green in pak, die gesprekken bijwoont van belangrijke, rijke mensen, die in elke zin benadrukken hoe kwaadaardig ze zijn. Na een tijdje loopt Breen maar weg, ruilt zijn net pak weer in voor zijn spijkerpak en laat het grote huis ontploffen met special effects waar een beginnende vlogger op YouTube zich nog voor zou schamen. Het altijd stoïcijnse smoelwerk van Breen maakt het af. Hij is zoals altijd weer de heilige held, die in zijn vorige films als twee keer iemand van kanker wist te genezen. Ditmaal geen kanker, maar wel posttraumatische stress. Hij geneest iemand met de daarbij behorende slagzin “You are now free … of PTSD”.

Maar niet alleen de scènes met houterige Breen zijn hilarisch, ook de scènes met een hoop vluchtelingen zijn geweldig. Zo gaan twee dames op de vlucht, waarbij eentje voortdurend op de ander schreeuwt. Als deze even pauze wil van het rennen, schreeuwt de ander: “We have to keep running! Your mother is my sister! She was murdered! You’re my niece! We have to keep running!” Een dialoog die urgentie aangeeft én de relatie tussen deze twee dames bevestigd, wat wil je nog meer? Verder zien we een kamer vol vluchtelingen, die allemaal netjes na elkaar aangeven dat ze de corrupte politici in hun land zo haten. Terwijl dat allemaal gaande is, zijn er ook nog drie kinderen en een - schijnbaar doodzieke - professor, die op zoek zijn naar iets in de ruimte. Geen idee wat dat er allemaal mee te maken heeft, maar leuk zijn die scènes wel. Want je kunt je ongetwijfeld wel een voorstelling maken van Neil Breen die onervaren kindacteurs regisseert. Het resultaat is fantastisch.

0,5 sterren.

Vermakelijk om te zien hoe Breen zichzelf constant overtreft met scènes die nóg idioter zijn, maar met film heeft het natuurlijk weinig te maken. Apart, in zekere zin ook wel opruiend spul.

1,0*