Dat Zijn Geen Grappen! (2018)

Hoe voorspelbaar wil je het hebben? Notoire meningenmannetjes (Youri Albrecht, Bart Nijman) en belegen grappenmakers (Johan Derksen, Gerard Joling, Youp van 't Hek) die worden geïnterviewd over de érrug lange tenen van al die sneeuwvlokjes. Voor het intellectuele cachet Herman Brusselmans, de postmoderne ironie zelve, bij wie elk talkshowbezoek kan rekenen op een nieuw typetje. Hier dan als hoeder van het vrije woord die te vuur en te zwaard zijn recht verdedigt om het n-woord te blijven gebruiken. Natuurlijk is Steven Brunswijk (beter bekend als Braboneger) dat hartstochtelijk met hem eens, want al dat gezemel over zijn geuzennaam!? Voor de nuance en het redelijke midden schuiven Howard Komproe, Martijn Koning, Nabil Aoulad Ayad en Guido Weijers aan. Maar dit humorloze treurfeest heeft een nóg belangrijker punt aan te stippen dan politieke correctheid. Want durven de heren satirici, denkers en publieke figuren eigenlijk grappen te maken over profeet Mohammed!? Wederom geen zelfreflectie, wederom het overbekende doemscenario dat zo haaks staat op een realiteit waarin echt een stuk meer gezegd en gedacht wordt dan deze zelfverklaarde martelaren uitdragen. Waar provocatieve kanalen als GeenStijl, PowNed en The Post Online al langere tijd onderdeel uitmaken van het mediadiscours en je altijd een paar klikken bent verwijderd van de meest scheutige grappen over minderheden.

Nederlandser dan dit worden docus niet.

Wat mensen op een stoeltje in een statische omgeving die hun mening komen verkondigen. Allicht uigenodigd omdat ze "ervaringsdeskundigen" zijn, maar dat zijn ze uiteraard niet. Het zijn cabaretiers die gewoon hun mening geven over een sociaal fenomeen. Hun beroep is komisch zijn, niet (op een serieuze) inzicht hebben in sociale evoluties.

Persoonlijk ben ik het wel eens met een hoop wat gezegd wordt, maar daar hoef ik verder geen 50 minuten aan te verspillen. Ik was het ook wel eens geweest met mezelf zonder deze docu. Jammer is vooral het gebrek aan spanning tussen andere stemmen en/of andere meningen. Het is een eenzijdig pamflet dat niks toevoegt aan de hele discussie. Mensen die het er mee eens zijn zullen knikken, mensen die het er niet mee eens zijn gaan vast niet van mening veranderen door wat een paar komieken op een krukje te vertellen hebben.

En verder is er eigenlijk niks. Het leukste zijn nog enkele komische momenten die voorbij komen. Meestal humor waar ik wel om kan lachen, maar da's uiteindelijk besides the point voor deze docu. Je vraagt je toch af met wat voor doel dit soort onzin eigenlijk gemaakt wordt.

Oh, en wel even blijven zitten tot na de aftiteling. #gemistekans!

Als cabaretiers - linksom of rechtsom - nu eens dit type activisme lieten en inderdaad sterke grappen zouden maken. Zou verfrissend zijn.

Ach ja, humor is voor iedereen verschillend. Sociaal commentaar geven is deel van hun vak natuurlijk, maar dan wel beoordeeld op de humor, niet op de inhoud. Dat lijken vele mensen niet echt te begrijpen.

Nou er zijn natuurlijk (in NL in ieder geval) wel cabaretiers die zich met nadruk mengen in bvb het politieke debat. Naast hun shows bijvoorbeeld.

En dan krijgen hun grappen natuurlijk wel een andere lading mee.

Onder die mensen die het niet begrijpen reken ik ook sommige cabaretiers. Nu is het zo dat bijna iedereen met enige bekendheid zich mengt in politieke en sociale debatten (in deze docu duikt zelfs Gerard fucking Joling op), wil niet zeggen dat ze ook daadwerkelijk iets bij te dragen hebben.

Waarom mogen dit soort dingen op Moviemeter staan?

Het is geen speelfilm, het is nauwelijks een documentaire te noemen (zie het meer als een programma/special dat gewoon van Powned is) het heeft niet de lengte die een film of documentaire doorgaans heeft (zelfs nog korter dan een uur).

Het zal verder wel hoor, maar vroeg het me gewoon oprecht af.

Een korte docu is nog steeds een docu, en docu's mogen op MovieMeter staan. Simpel als dat!

Er is er nu eentje op tv uit deze 'reeks' (?) die gaat over het 'grote woke circus' (lees: toevoegverzoekje).

Ik kijk het (een beetje) omdat ik toch wel smul van zoveel stupiditeit en ijdelheid.

De 1 lijkt het onderwerp iets te serieus te nemen, de ander probeert tevergeefs grappig te zijn, maar eerlijk gezegd kom ik er niet uit wat hier nu de bedoeling van is...?

The Netherlands second!, al doen er ook een zwarte man en een Vlaming mee dit keer, da's toch wel inclusief.

Humor... de tijden van Jiskefet, We Zijn Weer Thuis, Bottom, Blackadder - koester ze, want die komen nooit meer terug, zo voelt het na het zien van deze ultieme triestigheid.

Ontopic: dit heb ik ook wel gezien (kan ook deze geweest zijn), en is - to the best of my recollection - het voorgaande verhaal ook van toepassing. Ik zou er bijna om lachen, maar het is wel gemaakt van belastingcentjes. Niet dat ik een baan heb of zo, maar toch...