De Belofte van Pisa (2019)

Gemiste kans. Verhaalinhoudelijk het potentieel voor een sterke jeugdfilm maar dat wordt dus op niet al te vakkundige wijze om zeep geholpen door de overambitieuze makers. Een rechttoe rechtaan stijl was beter geweest dan de voortdurende neiging van Ter Hal om kunstzinnige scènes af te leveren. Te veel verhaallijntjes ook die in het luchtledige blijven hangen, waardoor het geheel op het niveau zit van stereotypebevestiging(als Marokkaan in Nederland moet je wel een heel bijzondere gave hebben wil je het noodlot ontkomen lijkt de bedenkelijke les van deze film) , terwijl je als kijker voelt dat De Belofte van Pisa net wat meer wil zijn dan dat. Focus op louter de twee sympathieke hoofdrolspelers was beter geweest. Knap en naturel gespeeld door El-Hanus en Lonsdale trouwens, iets wat helaas niet gezegd kan worden over Hollywood man Van Wageningen die zich heeft laten strikken voor een weinig toepasselijke bijrol en niet verder komt dan een kijk mij eens ongemotiveerd mompelen bijdrage.Boek zal ongetwijfeld beter zijn geweest.

Toch wel wat beter dan het boek.

Simpelweg omdat in de film enkele dingen uit het boek ontbreken: die knullige nutteloze wraakgedachten over de zekere Soussie, de egotripperij en stoerdoenerij en de geknutselde oneliners.

Verder is de opbouw anders en wordt er hier ook veel met de tijdsbestekken gespeeld. Het is niet cheesy en opgepompt zoals de meeste Nederlandse films waardoor de geloofwaardigheid nog wel redelijk in toom blijft. Alles komt wel op hetzelfde neer. Sams broer wordt gearresteerd bij Ijssalon Pisa na een overval en Sam moet zich aan de belofte van zijn broer houden; dat hij wat maakt van zijn leven om niet in de verkeerde voetsporen te komen.

Maar de film weet goed weg te kijken en toch wel te amuseren. Het acteerwerk is prima en zelfs weet de film hier en daar lichtelijk te betoveren als een coming of age. De scenes tussen Sam en Annelies (Olivia Londsdale) worden niet al te klef, de stukken met Yorick van Wageningen op de muziekschool weten sterk te blijven, mooie herkenbare beelden van Amsterdam, een onverwachte band met IJsbrand, het geloof en de cultuurshocks worden hier prima weergeven en het uiteindelijke climax. Niet te zwaar, niet te clownesk en hysterisch, maar luchtig en goed verteerbaar.

Toch nog wel verrassend goed. Had er weinig van verwacht.

4,0*

Mwa.

De Belofte van Pisa is een Nederlandse film met een duidelijk doel, en dat is om beter te zijn dan de gemiddelde meuk die tegenwoordig van eigen bodem uitkomt. De passie van de regisseur kan ik enkel en alleen prijzen, het is alleen niet goed te noemen, maar wel anders te noemen. Dat alleen is wel een klein complimentje waard.

Maar nog altijd kampt deze film met het probleem waar zó veel andere NL-films mee kampen; het acteerwerk. El-Hamus en Wageningen zijn de enige verfrissende factoren binnen deze film, verder lopen er weer een hoop nutteloze crewleden in rond. Weinig gevoel voor goede dialoog en een geforceerde manier van acteren verpesten de film al vroeg. Het mag duidelijk zijn waarom een groot deel van de crew niet naar het buitenland is doorgebroken.

De Belofte van Pisa is verder een klassiek voorbeeld van een film die graag hip wil zijn maar geregisseerd is door iemand die gewoon niet van de hedendaagse tijd is. De aanpak en inhoudelijke invulling is werkelijk te ouderwets voor woorden. Het verhaal kent geen enkele verrassing en de kleurtjes en mooie sfeerzettingen maken dan opeens een ongemakkelijke indruk.

Wel moet ik ondanks dat het visuele niveau van de film prijzen. Veel budget zal deze film niet hebben gehad, maar ze hebben wel duidelijk hun best gedaan op het cinematografische aspect van de film. Keurige invulling en enkele warme scenes. Jammer dat de andere elementen dit alleen niet kunnen ondersteunen.

Er zijn ondertussen best wel wat aardige Nederlandse films gemaakt, waar De Belofte van Pisa erg graag tot toe wilt behoren, maar niet kan. Het is op sommige momenten apart, maar verder mist het gewoon die frisheid en kwaliteit die wel nodig is om dit soort films naar een hoger niveau te tillen. Te veilige cinema met wat hoogtepunten, maar in 't geheel een terughoudende film.

Tegenwoordig moet ik wel een beetje gapen bij zo’n opgepompte culture clash als uitgangspunt, maar de film blijft toch onderhoudend en dynamisch. Prima rol van El-Hamus.

Matige film over een jongen met muzikale tallenten wiens criminele broer in de gevangenis belandt. Het hoofdpersonage en de cultuur waarin hij zich bevindt, komen goed uit de verf, maar het verhaal mist focus. NIet alles is even goed uitgewerkt en er zitten ook wat tijdsprongen in die niet altijd even duidelijk zijn. Shahine El-Hamus en Olivia Lonsdale zijn prima gecast samen.

Sam [Shahine El-Hamus] is een getalenteerde trompettist die door zijn criminele broer [Mahfoud Mokaddem] op het hart wordt gedrukt zijn eigen pad te kiezen. Gesteund door een muziekdocent [Cees Heyne] slaagt Sam voor zijn auditie bij het Conservatorium. Daar komt hij terecht in een wereld waar hij als Marokkaanse Nederlanders een noviteit is en moeite heeft om zijn draai te vinden. Hij krijgt hulp van medestudent Annelies [Olivia Lonsdale] in wie hij bovendien zijn eerste grote liefde vindt. Romantisch drama valt op vanwege de realistische portrettering van verschillende kanten van de Marokkaans-Nederlandse cultuur, de charismatische El-Hamus en de fijne muziek. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Mano Bouzamour die bij de verschijning in 2013 nogal wat stof deed opwaaien. Op basis van deze verfilming is het moeilijk te begrijpen waarom.