The Cube (1969)

Leuk, maar ...

Ik vind het altijd wel leuk, films die zich in één ruimte afspelen. Nu is dat hier wel érg letterlijk en zelfs het hele concept van de film. Henson test zichzelf en kijkt wat hij zo allemaal met één semi-kale kamer kan aanvangen binnen de speelduur van een uur.

De film is onderdeel van een TV reeks die elke week met een nieuw stukje creative cinema uitpakte. Regisseurs kregen carte blanche om hun uur te vullen, beetje zoals de Masters of Horror en Black Mirror reeksen eigenlijk. Het format is meer het tijdslot + de mogelijkheid om je eigen ding te doen, iets wat je maar zelden ziet. Daarmee is er geen enkele cohesie tussen de verschillende films en tellen ze eigenlijk gewoon als korte features.

Het jammere hier is dat Henson het wel iets teveel aanpakt als een TV project. Het ziet er vaak wat te goedkoop uit, veel variatie in cinematografie en dergelijk hoef je ook niet te verwachten. Het is meer een film die met het inhoudelijke speelt.

Dat is dat weer een oefening in allegorieën en symboliek. Wat kunnen we allemaal met een man opgesloten in een kamer verzinnen. Het doet soms wat denken aan Symbol, maar ook The Game, Cube (duh) en The Exterminating Angel kwamen in mij op. Elke nieuwe minuut is bijna een sketch op zichzelf, met een eigen pointe. Die zijn zelden subtiel, maar er zitten absoluut wel wat leuke ideeën tussen.

Op zich wel grappig om een keer te zien, het duurt ook niet zo lang en met Henson heb je wel een regisseur die later nog genoeg belangrijke dingen zou verwezelijken. Groots is het niet, wel geinig.

2.5*