Kabul, City in the Wind (2018)

Een mooie en leuke maar niet heel bijzondere of boeiende inkijk in het alledaagse leven in Afghanistan. Toen ik nog een globetrotter was ging ik graag van de gebaande paden af en dan kwam ik vaak terecht in het soort van ruige, verlaten gebieden als die in de documentaire wordt getoond. Het zijn van die gebieden waar praktisch geen voorzieningen zijn en waar niets te doen valt. Voor de bevolking is het leven rauw en hard maar vooral in financieel opzicht: zeker ook deze docu schetst het leven van de mensen als ‘arm maar gelukkig’.

Op de achtergrond speelt voortdurend de oorlog – men hoort ervan op het nieuws, met vraagt zich af wanneer zij zelf worden getroffen door een zelfmoordterrorist, men bezoekt een gedenkplaats van slachtoffers van een zelfmoordterrorist en af en toe vliegt er een vliegtuig over – maar die is slechts een dreiging en speelt eigenlijk geen rol in het leven van de mensen die in de film worden gevolgd. Wat opvalt is dat religie helemaal geen rol van betekenis in het leven lijkt te spelen; de mensen lijken ook niets met de Taliban of IS te hebben.

In het bijzonder volgt de film een buschauffeur, die door geldgebrek zijn bus kwijt raakt en die zich de hele dag verpoost met roken, en een paar kinderen die tegen blikjes aantrappen, met stenen gooien en het dak van hun huis heel en droog proberen te houden. Er wordt niets toegelicht door een commentatorstem – zodat we bv. niet horen wat de man de hele dag rookt – waardoor de documntaire ook wel aanvoelt als een speelfilm maar dan is het wel een wat saaie speelfilm. Wel ziet het er allemaal prachtig uit – voor zover je een shithole in the middle of nowhere prachtig kunt vinden – en is het leuk om eens te zien hoe het leven van simpele Afghanen eruit ziet.

Ingetogen documentaire over het leven van verschillende mensen die in de hoofdstad van Afghanistan wonen en leven. We volgen onder andere drie broertjes (Amiri), van wie de oudste twee (circa zes en twaalf jaar oud) wijze levenslessen krijgen van hun vader op een begraafplaats waar de (veelal jonge) slachtoffers liggen van één van de vele zelfmoordaanslagen die het land in zijn greep houdt. Zelf is de vader ook slachtoffer geweest van die aanslag, maar wonder boven wonder heeft hij die overleefd. Omdat hij niet veilig is in Kabul, verlaat hij het gezin enige tijd en wordt Afshin, de oudste zoon, dus hoofd van het gezin, met alle bijbehorende taken van dien. We zien Afshin jonge bomen bewateren, zijn broertjes aansturen en boodschappen doen in de stad, iets wat vanwege de afstanden die lopend moeten worden afgelegd al snel een hele dag in beslag neemt. Een andere verhaallijn volgt Abbas, een wat excentrieke buschauffeur van middelbare leeftijd die zijn oude busje op de pof heeft gekocht. Nadat zijn busje ermee ophoudt moet hij die maar gerepareerd zien te krijgen.

Bovenstaande klinkt allemaal weinig interessant of verheffend, en dat is het misschien ook niet. Toch heeft deze documentaire van Aboozar Amini, zelf in zijn jeugd uit Afghanistan gevlucht, een zekere charme. De manier waarop de mensen met elkaar omgaan, de gebruiken en tradities, alsook de humor die er ook is - broodnodig om zoveel armoede en continue spanningen enigszins te kunnen relativeren - is mooi om te zien. Tussendoor laat Amini op enkele momenten de hoofdpersonen hun dromen rechtstreeks in de camera vertellen. Pas dan, als je deze jonge kinderen en volwassenen zo, close up, recht in hun gezicht kijkt, zie je hoe het leven hen (al) heeft getekend en klinken in hun nachtmerries ook de trauma's door waaraan zij zijn blootgesteld.

Van mij een ster meer. Ik heb ‘m gekeken via Picl en ik vind het een erg interessante film. Mooie beelden, hard en rauw, indrukwekkende close-ups en lieve kinderen waarvoor de nare situaties waarin zij opgroeien helaas realiteit zijn. Ook de buschauffeur had mijn interesse. Sterke cinema. 4*