De Fabeltjeskrant: de Grote Dierenbos-spelen (2018)

De originele serie had kleine decors en kleurrijke poppen, wat als geheel best prikkelend én charmant was, maar ook zeer gezapig.Dat besef kwam pas op iets latere leeftijd. Maar de sterkste troef waren de stemacteurs die typerende uitspraken bij vele generaties in hun geheugen staan gegrift; hasjidikee, tututut, whooeehhh.... Meteen verschijnt bij het typen al een glimlach op mijn gezicht.

Deze bioscoopfilm is eigenlijk te beschouwen als een paar ouderwets aandoende losse afleveringen, met nieuwe technieken en wat moderne referenties, maar verder precies het gevoel oproept van de serie. De nieuwe stemacteurs doen weinig onder voor de originelen en zorgen voor evenveel plezier, althans in het begin als de typerende uitspraken weer even zo'n nostalgisch gevoel oproepen. Al snel komt het gezapige karakter weer om de hoek kijken... Om toch zeker te zijn heb ik een enkele aflevering van de serie teruggekeken, na de film te hebben gezien, en los van de charme van de poppen, die relatief interessanter zijn, zijn het enkel de stemacteurs die onderscheidend zijn en nog steeds even briljant werk verrichten. Korte fragmenten van stemacteurs, of een luisterverhaal, zijn nog steeds even genietbaar, maar de film of afleveringen van de oude serie werken niet meer echt.

Deze animatiefilm eens geprobeerd en vond het wel mooi gemaakt.

De film bestaat uit 3 verhalen en prima vertier voor de kijkbuiskinderen. Er zaten ook een aantal liedjes in en ook enkele recentere hits van Armin van Buuren. De stemmen waren wel goed.

Voor de doelgroep is het een toffe film geworden die er mooi uitzag.