Rankô (1967)

Fijne Wakamatsu.

Zoals wel vaker als het om z'n mid-60s film gaat. De ene is dan wel wat leuker dan de andere, heel erg ontloopt het elkaar vaak niet. Deze bevat vooral wat meer genre elementen, waardoor het iets makkelijker wegkijkt en iets vlotter loopt.

Een hitman film, met de typische Wakamatsu elementen. Een beweeglijke camera, een aanwezige maar niet al te dwingende soundtrack en wat edgier dingen die je niet zo vaak tegenkomt in 60s films. Het doet vooral ook al denken aan de jaren '90s Yakuza films, toch z'n tijd ver vooruit daarin.

Maar het is vooral gewoon kort, vlot en eigenzinnig genoeg. Fijne aan die oude Wakamatsu films is toch ook dat ze meestal niet meer dan 70 minuten duren. Da's vaak ook gewoon genoeg én zo heeft hij er echt hopen en hopen gemaakt in z'n vroege jaren. MM heeft steeds nog maar iets van een 20-25% van z'n films staan.

Veruit Japan's beste klassieke regisseur.

3.0*

Klassieke regisseur?

Ondertussen meer dan 60 jaar oud deze film. Lijkt me dat dat gewoon onder de klassiekers valt, toch?

De nummers van The Beatles zijn classics, maar daarmee is het nog geen klassieke muziek. Zoals je weet wordt Wakamatsu gewoonlijk als een new wave regisseur beschouwd, een stroming die brak met de klassieke filmperiode.

Ik denk niet de de vergelijking met klassieke muziek helemaal oploopt. Dat zou suggereren dat er nog steeds "klassieke regisseurs" zijn die "klassieke films" maken?

Ik bedoelde het in ieder geval in de zin van "in het verleden", "lang geleden", "lang vervlogen tijden". Vroegah?

Klassiek verwijst toch vooral naar de stijl en inhoud van de films, en gedeeltelijk naar de periode waarin ze zijn gemaakt. Klassieke Japanse cinema was op zijn hoogtepunt in de jaren 50. De meer experimentele en rebelse films van onder meer Wakamatsu zijn niet klassiek van aard te noemen, ook al had je in de jaren 60 ook nog films in de klassieke traditie. En die worden tot op zekere hoogte inderdaad nog steeds gemaakt. Een hedendaagse Wakamatsu-achtige film wordt niet klassiek genoemd verwijzende naar de new wave periode (ook al doet die film misschien ‘ouderwets’ aan), maar een traditionele/conventionele film in de stijl van pakweg Naruse zou je wel als ‘klassiek’ kunnen omschrijven.