The Wasting (2017)

Thrillerachtige horror van de psychologische soort. Meisje met anorexia gelooft dat ze wordt belaagd door een geest. En daar gaan we. Als kijker hink je dan natuurlijk meteen op twee niet verrassende gedachten. Is er werkelijk sprake van een geest of is er sprake van hallucinaties door ondervoeding.

Er zijn wat subtiele en indirecte aanwijzingen die voor beide opties spreken zodat Je een film lang blijft hinken op die twee gedachten. En dat hinken gebeurt helaas niet in een atmosfeer die overloopt van spanning en sensatie. De blik van anorexia levert dan wel hallucinerende plaatjes op, die enigszins beklemmend en bevreemdend werken, maar daar is ook alles mee gezegd. Verder is er amper iets dat een gevoel van spanning oproept.

De setting is ok. Platteland, klein dorpje, bos. De late herfst zorgt voor een sombere en weinig idyllische aanblik. Het basissfeertje in de film is een goede voedingsbodem voor een pakkend verhaal.

Maar dat verhaal loopt niet echt lekker. Scènewisselingen verlopen hobbelig. Dialogen klinken onnatuurlijk. Het acteerwerk oogt houterig en ongemakkelijk. Al die zaken doen een hoop afbreuk aan de voorzichtige sfeer van beklemming die in beginsel in de film aanwezig is. Die sfeer komt nooit tot ontplooiing en minimaliseert zelfs.

En dan, tegen het einde gebeurt er opeens iets. Tijdens de apotheose schemert er plots wat spanning door en wordt de onderuitgezakte kijkhouding even verlaten voor een rechte zit. Het slot is even leuk. Even spannend. Maar ja, erg lang duurt dat dus allemaal niet.