My Foolish Heart (2018)

Indrukwekkende film noir. (Vanzelfsprekend) goede soundtrack!

Deprimerende, maar zeer goed geregisseerde film over de laatste levensdagen van de legendarische jazztrompettist Chet Baker [Steve Wall], die op vrijdag 13 mei 1988 stierf na een val uit het raam van een Amsterdams hotel. Regisseur Rolf van Eijk, die samen met Roelof Jan Minneboo het scenario schreef, voegt een element van mysterie toe wanneer detective Lucas [Gijs Naber] de schaduw van een man in Chets hotelkamer ziet. Is Chet inderdaad ten onder gegaan aan de demonen die hem al jarenlang achtervolgden of is er meer aan de hand? De detective zoekt naar mensen in Amsterdam die veel met Chet omgingen in de laatste fase van zijn leven, waaronder Simon [Raymond Thiry] die hem een slaapplaats bood, en de geheimzinnige Doctor Feelgood [Arjan Ederveen], de man die Chet voorzag van drugs die hij nodig had om 'vanuit zijn ziel' te kunnen spelen.

Met zijn warme, haast fluisterende stem en ingevallen gezicht is Steve Wall perfect als de briljante muzikant die weet dat zijn drugsverslaving een deal met de duivel is die hem uiteindelijk naar de ondergang zal leiden. Martijn van Broekhuizen brengt de duistere kant van Amsterdam op prachtige wijze in beeld en de muziek (deels gespeeld door Ruud Breuls) gaat door merg en been. Absoluut geen film om vrolijk van te worden en een tikje traag, maar dit is een lust voor oor en oog.

Ik vind het vooral een duistere, sfeervolle film. De muziek is sfeerverhogend en ik vind de film een spannende toon hebben. Het acteerwerk vind ik goed. Mooi in beeld gebracht. Het is zeker geen feel good film. Ik vond ‘m erg somber en zwaar aanvoelen. De speelduur vind ik fijn. Niet te kort of te lang. Het sleepte mij na verloop van tijd steeds meer mee. Wat mij betreft wel geslaagd in zijn genre. Een 7. 3,5*

Deprimerende biopic, waarbij het toegevoegde verhaal van de rechercheur echt de boel onnodig ophoudt. Een film van nog geen anderhalf uur gaat op deze manier bij vlagen toch nog langdradig voelen. Ook het verhaal van Chet Baker zelf gaat op den duur vervelen. Ik had gehoopt dat de film wat meer voor een 'rise and fall' insteek zou gaan, maar My Foolish Heart laat eigenlijk enkel zien hoe een geweldig muzikant er al slecht aan toe was en hoe hij stukje bij beetje steeds nog verder afbrokkelt. Je zit eigenlijk constant te kijken naar een vervelende junkie, terwijl je van zijn opkomst maar bar weinig (één korte scène) te zien krijgt.

De film is - het zij wat duister - wel goed geschoten, Steve Wall speelt een goede hoofdrol en voor de echte liefhebber van Baker is de film mogelijk nog wel de moeite waard, alleen al door de muzikale bijdragen die aan bod komen. Degene die niet of nauwelijks bekend is met hem, zoals ik, zal er vermoedelijk een zware kluif aan hebben.

2*

Prachtig gefotografeerd, een perfecte Steve Wall, en zelfs een leek op jazzgebied zoals ik kan horen dat er op de soundtrack iets bijzonders gebeurt. Bakers voice-over stoort mij nu eens níét, het idee van de rechercheur die op zoek gaat naar de achtergronden is op zich niet verkeerd, en ik kijk altijd graag naar Gijs Naber, maar het psychologische belang van zijn personage vind ik dramatisch zwak uitgewerkt: nog voordat we ook maar iets "gewoons" van hem weten zien we al dat hij gewelddadig is, en als dát meteen als het definiërende aspect van zijn persoonlijkheid wordt neergezet is het noch voor de kijker noch voor het personage daarna een erg spectaculaire onthulling dat hij zoveel van zichzelf in de opvliegende Baker herkent – als Lucas eerst als een gewone "family man" was geportretteerd was zijn uiteindelijke "inkeer" veel pregnanter en schokkender geweest (en daarmee de impact van zijn personage veel groter). Nú lijkt het of de eerste helft van zijn scènes in de prullenmand of de vloer van de montagekamer is terechtgekomen, zodat zijn uiteindelijke belang voor de film eigenlijk nogal minimaal is, hoe goed Naber het ook speelt. Wat overblijft is een stijlvolle noir die eigenlijk een betere uitwerking had verdiend.